Gemist

Door MsD op vrijdag 18 oktober 2019 23:23 - Reacties (5)
Categorie: blabla, Views: 2.174

Ken je dat?

Dat je even wat vrolijke berichtjes op Facebook leest en iemand post een liedje waar je even zo lekker melancholisch van word ?

En dan gaan de radertjes in je hoofd aan het werk, en worden er tijden, plaatsen en mensen aan dat stukje melancholie geplaatst.

En dan ga je graven in je hoofd naar meer herinneringen en situaties. En voor je het weet zit je die mensen die in die herinnering zaten op te zoeken. Op Facebook/twitter/insta/Linkedin, noem maar op.

Bijna (...) obsessief.


Moniek.

(namen zijn even fictief, zoals gebruikelijk)

Leren kennen op de basisschool. En dat was eigenlijk direct 'aan' . Niet dat we 'verkering' hadden, maar dat we in elkaar een soulmate zagen. Allebei gescheiden ouders, allebei met ruzie en ellende thuis. Allebei niet zeker van een veilige toekomst. Toen al.

Ben je verdomme 10 jaar en zit je je al zorgen te maken over later, over wat je moet doen met leven als je groter bent.

Beiden hoopten we stiekem dat die hele atoombom recht op ons mocht vallen. En dat we dan elkaars hand mochten vasthouden en gedag zeggen. Tien jaar.

Een korte tijd waren we elkaar uit het oog verloren, middelbare school en alle perikelen die dat met zich meebrengt. Maar in de derde zagen we elkaar toevallig weer in de stad lopen. Gewoon, lopen, struinen. Weg van huis zijn.

Dat was bijzonder. Dat we elkaar op de zelfde plek op het zelfde moment om dezelfde redenen zagen. Vonden we.

Dus we gingen praten. En van praten gingen we huilen. en van huilen kwam een knuffel.

En dat was fijn.

We hielden elkaar vast om steun en rust te hebben. Ofschoon alle hormonen alle kanten opvlogen vonden we allebei die rust van dat moment het allerbelangrijkste van alles.

Met de plechtige belofte elkaar snel weer te zien en te horen gingen we uiteen.

Drie jaar later zagen we elkaar weer. Dronken, stoned, verwaarloost, half zwervend tussen ouders en kraakpanden. Ouder gedragend dan we waren. Onschuldiger wensend, maar vergeten hoe in alle drank en drugs feestjes.


En we wisten dat we elkaar konden vertrouwen. En we wisten dat we elkaars steun konden en mochten zijn. Maar we wisten ook dat we waren vergeten hoe we dat moesten doen. Zo jong te hard geworden, dingen meegemaakt en gezien waar we eigenlijk te jong voor waren.

Emotionele krukken, angstige haasjes, onbeholpen en onbegrepen tieners. Ongeholpen en losgelaten.

Onhandig en knullig stonden we daar, hand in hand, elkaar in de ogen kijkend, en de melancholie vattende van dit moment.

Een kort traantje bij haar, een dikke snurf bij mij.

Als we nu niet samen weg gingen, dan ging het niet meer.

een kort zoentje.

En we lieten elkaar los...


Jaren later hebben we elkaar nog eens gezien, maar de veiligheid van gevoelens was weg. Ik druk bezig om mijn voetjes op aarde te krijgen. Zij druk bezig een leven verder te verwoesten.

Ze had twee miskramen gehad, en zou nu geen kinderen meer kunnen krijgen. Dat was een trigger om all-in kapot te gaan.

Teveel drugs hadden de realiteit verdrongen. Permanent.

Dit was niet meer mijn wereldje. Dit was waar ik nu voor aan het vluchten was. Altijd weer weg.

En we lieten elkaar los, en we wisten dat we elkaar nooit meer zouden zien. En dat we elkaar nooit meer zouden vasthouden.En dat we nooit meer uren met elkaar zouden praten over hoe we het allemaal beter hadden kunnen doen.


En daar stonden we dan. Net zo onhandig als toen. Maar ergens was de vonk er. Ergens wisten we dat er een hele andere levenslijn had kunnen zijn met elkaar.

Maar dat was niet zo.


En toen zag ik op Facebook iemand met dit liedje. En toen moest ik aan Moniek denken. En toen ging ik zoeken.

Op Facebook/twitter/insta/Linkedin, noem maar op.

Bijna (...) obsessief.


En na lang zoeken kom je zo iemand tegen. Op Mensenlinq.

En dat is niet leuk.

Mo, Voor jou.

See you in Heaven.

One day !

https://youtu.be/e80qhyovOnA

Volgende: Dear Uncle from Canada 25-09 Dear Uncle from Canada
Volgende: leren opletten 10-'11 leren opletten

Reacties


Door Tweakers user Emperor, zondag 20 oktober 2019 08:56

Ok. Die komt binnen. Goed geschreven.

Door Tweakers user ybos, zondag 20 oktober 2019 09:05

Wow, heftige maar "mooie" blog!
Als ik dit soort zaken lees is weer even een moment om met de voetjes op aarde te komen en ben ik blij dat ik van die "lastige" ouders had (op tijd naar bed, leren voor school want dat is je toekomst, sparen want dat geld heb je later hard nodig enz enz). Op dat moment lastig, achteraf zeer dankbaar!

Sterkte MsD en succes!

Door Tweakers user Jelle Brolnir, zondag 20 oktober 2019 09:50

Daarom ben ik blij dat mijn ouders pas op mijn 19e zijn gaan scheiden. Alleen mijn ma had mij absoluut niet in toom kunnen houden en voor mij pa was ik altijd bang. Gek dat het na de scheiding zo een zwakke man werd.

Sterkte.

Door Tweakers user Marchel, zondag 20 oktober 2019 21:29

Erg mooi geschreven.

Veel sterkte met het verwerken van dit verlies. Moet een mooie vriendschap zijn geweest.

Door Tweakers user Deurges, dinsdag 22 oktober 2019 10:58

Heel apart & mooi verhaal!

En ook herkenbaar. Je komt soms mensen tegen die je al jaren niet hebt gezien en dan weet je ook weer waarom je elkaar ontgroeit bent...
Sterkte!

Reageren is niet meer mogelijk