oma en opa

Door MsD op donderdag 10 juni 2010 15:51 - Reacties (39)
Categorie: blabla, Views: 4.200

Na de dood van mijn Opa kreeg mijn Oma de ruimte in haar leven die ze altijd had gezocht. De eerste actie die ze ondernam was een reis boeken. Niet naar Noorwegen waar ze al jaren kwam, Niet naar Tenerife, want daar was ze al zo vaak geweest met mijn opa. Nee, naar Rome. In een bus. Eurolines.
Niet omdat het goedkoper was, al vermoed ik dat dat wel een beetje meespeelde, maar omdat er op die manier een contact met mensen mogelijk was. Contact waar ze voor haar gevoel al jaren verstoken van was. Een hotelletje was vast daar wel te regelen, en ze had per slot van rekening haar oude JeugdHerbergPas nog.

Uitgegeven ergens in 1939, toen ze op fietsvakantie naar Italie wou gaan. Halverwege Duitsland was het iets verstandiger om zo rap mogelijk maar naar huis terug te gaan. Haar vriendin uit die tijd vond het minder spannend om huiswaarts te keren en is bij de Italiaanse grens doodgeschoten.
Kortom, mijn oma had een goede keus gemaakt, maar was dus nog nooit in Rome geweest.

Een Weduwe van bijna 80 in de Eurolines bus is natuurlijk dikke pret. Zij mocht zelfs op de chauffeurs plek slapen. En alle jaren van opgekropte stilte werden in vloedgoven van verhalen over de medepassagiers uitgestort. Meestal tot vermaak, een enkeling ergerde zich, maar zoals mijn oma zei: 'had hij het vliegtuig maar moeten nemen'.

Ik vond het geweldig om te horen. En een beetje trots ook wel. Mijn tip om er eens uit te gaan had ze duidelijk aangenomen.

Iin Rome aangekomen was het een feest, de eerste twee dagen is ze zelfs nergens wezen slapen, koffers in een kluisje op het station, en gaan als een puber. Wat ze natuurlijk ook was, alleen ietsje ouder.
Vanuit een hotelletje ergens in een achterbuurt belde ze me nog eens op. Hoe het nu met ons ging. Met haar alles goed hoor. Leuke mensen, mooie stad. Dag !

Een week later belde ze weer op. Begon toch wel een beetje moe te worden van al dat lopen, maar had een geweldige tijd gehad. Met ons alles goed ? Ze was nu toch maar naar de jeugdherberg gegaan, waar ze natuurlijk eerst werd uitgelachen. Maar het tonen van haar kaart gaf haar toegang. Gratis. Op voorwaarde dat ze 's avonds verhalen moest vertellen. Gratis was het steekwoord, en haar mond was nog niet moe.
En geloof het of niet, maar de hele zaal was vol met jeugdige globetrotters, die misschien uit pieteit, misschien heimwee, luisterden naar wat mijn oma allemaal oprakelde. Jaren lang kreeg ze nog kaartjes van deze mensen, en ook de jeugdherberg stuurde elk jaar met haar verjaardag een kaartje. Bijzonder.

Thuis viel ze even in een diep gat. Een leeg huis, vol spullen en dingen die ze eigenlijk niet wou, maar ook niet weg kon doen. Behalve de persoonlijke dingen van mijn opa, die gingen redelijk rap de vuilnisbak in. Haat was het niet, afkeer ook niet, maar wrokkigheid. Op alle gemiste kansen, op een leven met iemand die eigenlijk niet de ware was. Het ruimen van personalia leek haar een goede remedie. En de Neckerman leegkopen. Wat een troep heeft ze in huis gehaald zeg !

Ze vond een baantje bij een museum, daar was zeker waardering naar haar toe. De rondleidingen die zij mocht geven werden steevast beter gewaardeerd dan die de anderen. Maar ze had dan ook de tijd.

Minder tijd voor persoonlijke dingen als eten en drinken, en hinderlijk genoeg schoonmaken. Niet dat ze vies werd hoor, maar ze vond het zonde van haar tijd. En eten maken had ze heel haar leven gedaan, dus nu even niet.
Na enig aandringen mijnzerzijds heeft ze dan toch maar een schoonmaakster in huisgehaald. En ging ze met vriendinnen op AquaGym. Zwemmen, dus.

Het schoonmaken van het grote huis, het zwemmen, het museum, en natuurlijk ik. Haar oudste kleinkind. Ze had genoeg te doen, en we zagen elkaar zeer regelmatig. Zij kon niet met haar kinderen opschieten, maar wel met mij.
Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat mijn tante zo maf als een deur is. Werkelijk, daar ga ik nog wel eens een blog over doen. Kostelijk !

Een heleboel dingetjes in huis begonnen af te takelen, die kon ik nog wel repareren. Elke keer als ik langs kwam had ik een tubetje superlijm mee om gevallen kopjes, gebroken zeepbakjes en defecte lampenschakelaars te maken.
Het viel me niet eens op dat er eigenlijk steeds meer kapot ging. En dat mijn oma er steeds minder om gaf.

Toen ze op een dag bij ons aanbelde wist ik eigenlijk dat het niet goed ging. Ik ben met haar naar het ziekenhuis gegaan. Een TIA. Kleine hersenbloeding, niets bijzonders, hoort erbij.

Mijn oma vond het WEL bijzonder. En rottig. Haar mond was een beetje scheef, en praten ging echt moeizamer. Ook was lopen minder eenvoudig. Ik heb haar naar huis gebracht, pillen van de dokter erin gepropt, en haar in bed gelegd. Als een hondje ben ik aan haar voeteneinde gaan liggen slapen, ik vond het ook niet Niets Bijzonders.

De volgende dag kwam een vriendin van haar bij haar logeren, kon ik tenminste weer werken. Maar twee dagen later was mijn oma weer alleen. Niks aan de hand hoor, en hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Toen ze dit meer dan eens per dag vroeg heb ik haar huisarts gebeld en aangeraden eens langs te gaan. Die avond lag mijn oma in het ziekenhuis. Geen pil meer aangeraakt sinds haar tia, en nu was er duidelijk iets aan het kapot gaan.
Haar hoofd was op. Haar lichaam was op. Haar hersens konden niet meer aan haar ingewanden vertellen hoe het werkte. Ze kon eigenlijk niets meer vertellen. Eigenlijk had ze geen zin meer nu het niet meer gewoon lukte. Nu het gewoon niet meer lukte.

Beleid is hinderlijik, de artsen moeten levens redden. En verpleeghuizen kunnen mensen nog huisvesten als ze kasplant zijn. Dat leek ons niet zo'n hele goede optie

Samen met de fysiotherapeut en mijn oma zijn we bij de artsen geweest. En er was er een die het wel aandurfde. Die inzag dat als het zo moest dat er geen leven meer overbleef. De rest distantieerde zich en vond het onwaardig. Dood ging ze toch wel.

Ik kreeg nog een telefoontje van haar. Hoe het met ons ging. Met haar ging het goed.
Ik ben als een scheet naar het ziekenhuis gegaan. En heb haar hand vastgehouden toen ze stierf.

En ik was zo blij. Mijn oma heeft vier keer in een ziekenhius gelegen: twee kinderen, een gebroken arm en haar dood. Mooie score.

Maar haar telefoontje mis ik heel soms nog wel eens hoor !

Volgende: de klootzak 07-'10 de klootzak
Volgende: weertje 04-'10 weertje

Reacties


Door Tweakers user DonPr0n, donderdag 10 juni 2010 15:56

Sterkte!
Mooi verhaal ook, leuk geschreven!

Door Tweakers user FiXeR.nl, donderdag 10 juni 2010 15:57

Je hebt een lieve oma.

Door Tweakers user Voxyn, donderdag 10 juni 2010 15:58

Mijn oma heeft vier keer in een ziekenhius gelegen: twee kinderen, een gebroken arm en haar dood. Mooie score.

Ik werd hier stil van.

[Reactie gewijzigd op donderdag 10 juni 2010 15:58]


Door Tweakers user Jeoh, donderdag 10 juni 2010 15:58

Wow, mooi verhaal. Sinds vorige week helaas iets te herkenbaar...

Door Tweakers user Ivos, donderdag 10 juni 2010 16:00

Sterkte, en mooi geschreven inderdaad!

Door Tweakers user Silkdeath, donderdag 10 juni 2010 16:00

Gecondoleerd! Je oma klinkt als een fantastisch mens, veel sterkte.

Door Tweakers user barry457, donderdag 10 juni 2010 16:01

Zeer mooi verhaal. Sterkte man.

Door Tweakers user YoupS, donderdag 10 juni 2010 16:01

Goed geschreven verhaal! Je weet in ieder geval van wie je je vertelkunst hebt :P! Gecondoleerd en sterkte natuurlijk.

[Reactie gewijzigd op donderdag 10 juni 2010 16:02]


Door Tweakers user ChaosZ0ne, donderdag 10 juni 2010 16:06

wow... ik ben dr echt even van ontdaan, gecondoleerd, en echt heel veel sterkte!

Door Tweakers user mzx, donderdag 10 juni 2010 16:08

Wow... *stilte* Ik ben erg onder de indruk van jouw geweldige verhaal, sterkte!

Door Tweakers user PL3XAN, donderdag 10 juni 2010 16:09

Mooi geschreven. Sterkte kerel.

Door Tweakers user Dirk, donderdag 10 juni 2010 16:09

Zijn dit nu dezelfde opa en oma als van MsD is er ook nog bij !: opa en oma ?

En omdat je vaak over dingen schrijft die al langer geleden zijn, hoe lang is dit geleden?

Weer een mooi verhaal in ieder geval!

Door Tweakers user fotografie999, donderdag 10 juni 2010 16:09

zeer mooi omschreven!

[Reactie gewijzigd op donderdag 10 juni 2010 16:10]


Door Tweakers user MsD, donderdag 10 juni 2010 16:11

@DirkW: yep. en het is al een poosje geleden hoor. Condoleances niet nodig :-)
@Jeoh: gecondoleerd naar jou.

[Reactie gewijzigd op donderdag 10 juni 2010 16:12]


Door Tweakers user naam, donderdag 10 juni 2010 16:12

Zo, moest na het lezen van je verhaal toch even slikken, ook omdat ik zelf beide oma's al verloren ben..

Door Tweakers user YaaD, donderdag 10 juni 2010 16:20

Van dit soort dingen moet ik toch altijd even slikken. he bah :?

Door Tweakers user iamzero456, donderdag 10 juni 2010 16:21

Echt goed geschreven! Sterkte verder!

Door Tweakers user Eylradius, donderdag 10 juni 2010 16:23

treffend geschreven, zoiets raakt je wel als lezer zijnde
gelukkig mijn opa en oma en oma(gescheiden, nooit meer iets van opa gehoord, schijnt dood te zijn sinds paar maanden) nog niet verloren, dus weet gelukkig nog niet hoe het voelt


Door Tweakers user HyperBart, donderdag 10 juni 2010 16:38

Whow... Pakkende tekst msd... Klinkt als een toffe oma die rustig op de snelweg van het leven doorreed maar toch niet te snel en genoot van het uitzicht.

Bij verhalen die me aangrijpen of waar ik van vind dat het op toepassing is (ook vanuit eigen ervaring met de dood van mijn mama) denk ik altijd aan een liedje dat ze bij haar begrafenis speelde:

De Steen, van Bram Vermeulen:

http://www.zeelandnet.nl/...Steen_Bram_Vermeulen.html

Door Tweakers user Arthua, donderdag 10 juni 2010 16:50

Nu snap ik waar je het verhaaltalent vandaan hebt ;)

Door Tweakers user Gish, donderdag 10 juni 2010 17:04

Erg mooie tekst. Erg pakkend!

[Reactie gewijzigd op donderdag 10 juni 2010 17:05]


Door Tweakers user googletje, donderdag 10 juni 2010 17:13

MsD
telkens verbaas ik me weer over je zeer mooi geschreven blog's
Ook deze raakt me direct.

Zo'n oma herken ik direct in mijn eigen opa.
Mijn opa is gelukkig nog in leven, maar daar thuis heeft oma toch sterk de touwtjes in handen.
Hoewel hij zelf heel avontuurlijk is ingesteld komt het er lang niet altijd van.

Het was dan niet voor niets dat hij tot zijn 77ste als wethouder bleef werken. (nu is hij 84)

Hij heeft in het verleden wel veel reizen gemaakt, en zo kan ik heb nog regelmatig raadplegen als een lopende encyclopedie. Van de geschiedenis van een stadje ergens in Duitsland tot wat er in 1949 op de reclameborden langs de weg in Italie stond. Hij heeft het allemaal nog onthouden.

Persoonlijk ben ik ook erg benieuwd wat hij zou gaan doen, mocht oma komen te overlijden. Daar moet ik wel bijvoegen dat ik dat liever nog niet zie gebeuren.

Maar voorlopig is er voor hem niet veel meer vrijheid dan het moment dat oma boodschappen gaat doen, en hij stiekem weer wat jazz platen kan opzetten

[Reactie gewijzigd op donderdag 10 juni 2010 17:13]


Door Tweakers user ankhie, donderdag 10 juni 2010 17:27

Heel mooi geschreven. Erg meeslepend ook :)

Door Tweakers user coyote1980, donderdag 10 juni 2010 17:41

Mooi geschreven!

En helemaal met je eens, iedereen verdient een waardig einde, niemand hoort de plicht te hebben om als kasplantje te wachten tot het einde vanzelf nadert.

Klinkt als een toffe oma, geniet van de herinneringen!

Door Tweakers user Vladimir XVI, donderdag 10 juni 2010 17:41

Heel mooi geschreven, oprecht een eerbetoon aan je oma _/-\o_

Door Tweakers user ewoud75, donderdag 10 juni 2010 17:46

geen woorden... Ben er gewoon sprakeloos van geworden

sterkte

Door Tweakers user Pixeltje, donderdag 10 juni 2010 18:50

Sterkte met het verlies, en zonder meer complimenten voor je schrijfkunst :)

Door Tweakers user Vangelis, donderdag 10 juni 2010 18:57

Zeer mooi verhaal! Moest het tussendoor maar snel weg klikken op het werk voordat er een traantje kwam.

Verder wens ik je veel sterkte toe met het verlies. Mocht het even keer slechter gaan denk dan terug aan deze mooie momenten.

Door Tweakers user Sorbo, donderdag 10 juni 2010 18:58

Wat een prachtig verhaal zeg :) Mooi geschreven ook, ik ben echt sprakeloos.

En alle sterkte toegewenst natuurlijk

Door Tweakers user OneOverPrime, donderdag 10 juni 2010 20:54

In tegenstelling tot de rest ben ik niet sprakeloos.

Door Tweakers user us1111, donderdag 10 juni 2010 20:59

Eens met alle opmerkingen! Knap verhaal met interessante, leuke observaties.. En inderdaad, je vertelkunst heb je blijkbaar van haar. Dit verhaaltje is een mooi compliment aan haar, zo leven mensen op een mooie manier voort...

Veel sterkte!

Door Tweakers user adoy, donderdag 10 juni 2010 22:06

Wauw! Wat een mooi verhaal, ben er stil van! Heel mooi geschreven!

Veel sterkte!

Door Tweakers user Wreckage1980, donderdag 10 juni 2010 22:12

Oke, erg mooi verhaal! ;(

Door Tweakers user movo., donderdag 10 juni 2010 22:24

Mooi geschreven man. ;)

[Reactie gewijzigd op donderdag 10 juni 2010 22:25]


Door Tweakers user -Cn-, donderdag 10 juni 2010 23:20

Prachtig verhaal ik word er gewoon stil van ...

Respect en sterkte.

Door Tweakers user Pogostokje, donderdag 10 juni 2010 23:45

Ik reageer niet zo vaak op blogs, maar in dit geval maak ik even een uitzondering: wat een mooi verhaal.

Door Tweakers user n0elite, vrijdag 11 juni 2010 01:22

Gecondoleerd

Door Tweakers user Mr. Dean, zondag 13 juni 2010 18:00

Respect voor dit verhaal. Net als je vorige verhalen over deze kwestie ben ik toch even stil, en moet ik toch even een klein traantje wegpinken.

Sterkte!

Reageren is niet meer mogelijk