emancipatie

Door MsD op woensdag 17 maart 2010 23:00 - Reacties (39)
Categorie: blabla, Views: 4.164

Momenteel ben ik huisman. Ik heb mijn baan opgezegd om samen met mijn vrouw te verhuizen. Zij is meer carrierre gericht dan ik. En verdient ook beter dan ik. Ook vind zij het fijn dat er voor twee kinderen wordt gezorgd. En goed ook !
Kortom, bij ons rollen de patronen vanzelf de koker uit. Ik ben keurig lid van c't magazine, zij van de Opzij. Samen de NRC.next, ANWB en nog wat prutblaadjes. Ik kook elke dag en mik de kids in bed, doe de boodschappen en het huishouden, heerlijk relaxed. Ik ben eigenlijk een perfecte huisvrouw :-)
Oh ja, en doe een knal van een verbouwing in mijn vrije uren, er moet hier nog wat geklust worden. En plafonds stucen kan zij dan niet.

Maar alles bij elkaar komt het er op neer dat er bij ons niet naar het man/vrouw patroon wordt gekeken, maar naar de capaciteiten die er zijn. Wie het kan, doet het. punt.

Ik heb eigenlijk altijd geleerd dat dat normaal is. En ook alle lesprogramma's van de overheid vinden dat het zo moet. En de Opzij natuurlijk helemaal. Zelfs onze ministers vinden dat. De watjes.

Maar nu komt er dus een probleem om de hoek kijken.
Want zo normaal is dit helemaal niet, blijkt. Als ik in de supermarkt aankom en meld dat ik de boodschappen doe omdat mijn vrouw hard aan het werk is, krijg ik steevast rare blikken toegeworpen, en zie je de mensen een etiketje op me plakken. Lui, Dom, Homo, Sukkel, Onder de plak, noem het maar op.
Ik stoor me daar niet aan hoor, fuck iedereen denk ik op mijn beurt, en als ik je in een donker steegje tegenkom praten we wel verder :-)
Maar eigenlijk stoort het dus wel.

In een vorige post melde ik iets over eeen verschoonruimte voor baby's, die zijn ALTIJD op de vrouwen wc's. Behalve dus op de boot naar Vlieland. Maar overal in Europa, vrouwen wc's. In Frankrijk (notabene) ben ik wel eentje op de heren wc tegengekomen. En in Duitsland gewoon een aparte ruimte, ook goed.
Kom je dus hier bij de IKEA, of all place's, de emancipatieshop per definitie, zou je denken. No way.
Maar nog erger, ga eens naar een gemeentehuis/provinciehuis of andere overheidsinstelling, en ga daar je kind eens proberen te verschonen zoals je het zou moeten doen. lukt je niet, of pas na veel moeite.
Ik heb het afgeleerd, en doe het gewoon op de balie waar ik dan wordt geholpen. En ik kan je vertellen, ik heb dat nu meer dan 5 keer gedaan, geen enkele (!!) keer een klacht ! Integendeel, alleen maar bemoedigende woorden, en alle gelijk van de wereld.
Doen dus.

Maar het kan nog tenenkrommender.

Emancipatie en het homohuwelijk klinken dicht bij elkaar. Nu ken ik een lesbisch paar. Met kinderwens.
Die zijn DUS getrouwd, keurig volgens het boekje en de wet. Leuk, gezellig enzo. Via een spermabank een zaadje gevonden, ding erin geknutseld, en zwanger.
Na een paar maandjes wachten een mooi jongetje geboren. Leuk, twee mama's ! altijd feest. Maar zo werkt het dus niet hŤ ! De biologische mama is natuurlijk wel duidelijk, maar haar echtgenote is dus mooi niet OOK mama. Die is zelfs HELEMAAL NIETS !
Echt waar ! je bent dus getrouwd, voor de Nederlandse wet, maar je hebt geen enkel recht op aanspraak van je status als echtgenote ! Zij heeft voor pak 'm beet 1000 § een voogdij-formulier in moeten vullen, anders telde ze helemaal niet mee. En nu nog maar voor de helft. Als haar partner, de bio-mama dood gaat, staat de nep-mama nog steeds met lege handen, op straat. Want in gemeenschap is bij het Homohuwelijk niet helemaal in gemeenschap, dat moet dan eerst een notaris nalopen. Krom.

Echt, dit voelt zo raar. Ik ben dan ook getrouwd, en heb daarmee het recht op en de plicht voor de helft van ONS.
Onze kinderen, ons huis, onze auto. Onze computer.
Ok, sommige dingen moet je een beetje gescheiden van je partner houden, maar de essentie is duidelijk, je deelt. Dat verleent rechten, en dus ook plichten, daar teken je ook voor.
Maar bij homo's dus niet. Die hebben geen rechten, dus ook geen plichten. Een farce noemen we dat ook wel. En nog een dure ook.

Reclame's. Mijn vrouw is dus (per ongeluk, zegt ze) nog lid van Opzij. Wist je dat in dat blad meer reclame's voor zalfjes en diŽten staan dan in de fucking VIVA?

Een grote kruidenier in dit land durft het aan om een blaadje vol Allerhande te proppen met geen ťťn niet vrouwgerichte reclame. op de scheermesjes van Gillette na. Maar echte mannen scheren zich niet, dus die telt niet.

De overheid, notabene, is net zo'n fout instituut als het gaat om gelijktrekking van lonen tussen mannen en vrouwen. Mannen verdienen ook daar structureel meer dan vrouwen. De Overheid, die zo poeslief loopt te verkondigen dat loonverschil tussen mannen en vrouwen niet mag bestaan. Dat er verdiend hoort te worden naar competentie en potentie.

Mijn god. Wat een wassen neus.

En ik weet nog goed toen dat paar hier op bezoek kwam met hun kind, dat mijn zoontje zei: Wat zielig, twee mama's.
Hij weet niet half HOE zielig.

Ik ben hier nog niet helemaal klaar mee.

En off-the-record, dat jongetje is dus wel mooi naar MIJ vernoemd. En echt, dat is een dikke eer. Dat kan ik je niet helemaal uitleggen. Maar als ik mensen in elkaar sta te beuken op een fijn Metal-Feestje, om een uurtje of wat later een baby van 1 maand heel teder in bad te doen, en lekker te knuffelen. Dan snap je een beetje de verhoudingen in mij. En dat viel dus op :-)

Volgende keer maar iets over computers, al dat socio-gezwets. yuk. Testosteron willen we. Auto's, Mobieltjes en Computers ! Gro-aargh.

De leuke begrafenis

Door MsD op woensdag 17 maart 2010 09:30 - Reacties (35)
Categorie: kinderen, Views: 4.331

Dat een begrafenis niet altijd een drama hoeft te zijn heb ik aan den lijve ondervonden.

Een oudoom van mij hield het voor gezien, niet teveel ellende op zijn sterfbed, een respectabele leeftijd, en zeker een mooi leven. Dus alleen verdriet dat hij dood was, geen schijnheilig gedoe eromheen. Want daar houden we niet van, toch ? Over de doden niets dan goeds.

Dus ik mocht daar ook naar toe, leek me bijzonder gepast, want het was een leuke kwibus in zijn leven, serieus, maar altijd vrolijk (naar buiten toe), een echte durfal en in zijn jeugd een branie van je welste. De laatste van een rijtje broers, zijn oudere broer was mijn opa, en daar heb ik heel wat tijd mee platgeslagen.

Mijn zoon was net een jaar ofzo, hij kon in ieder geval net lopen, en vond dat dat dus ook de hele tijd moest gebeuren. Prima, tijdens de dienst ging ik wel in een hoekje bij de deur zitten zodat ik zonder problemen weg kan sneaken. Komt alles in orde.
Dacht ik nog. NaÔef.

Na een poosje lekker onderuitgezakt te hebben, en mijn zoon lekker door de kerk te zien rondrennen kwam het moment daar. Iedereen even staan, muziekje aan, rust.
Not.
Altijd op dit soort momenten moet er dus gepoept worden. En nou wil mijn zoon dat altijd eerst aankondigen, hard! Om dan luidruchtig persend met een erg rood hoofd te laten merken dat het menens is.
En het was menens, in de stilte dat mijn oudoom naar binnen werd gedragen hoorde een hoekje van de kerk hoe hard een heel klein jongetje kan poepen. En ruiken. God wat een stank. Op de een of andere manier is kinderpoep in huis, in alle rust een stuk minder erg dan precies die zelfde kinderpoep in een museum, een cafť of op een begrafenis.
Laten we het er op houden dat er een aantal neuzen al licht verwijtend naar mij en mijn zoon keken. Maar goed, familie, dan kan dat gebeuren.

In mijn ijdele hoop dat mijn kind nu rustig even de eerste toespraak zou kunnen afwachten, puur uit piŽtieit voor de spreker, nam ik hem op schoot.
Dom.dom dom. Kinderpoep buitenshuis loopt ALTIJD direct langs de luier naar buiten, en zoals gezegd, stinkt extra. Maar is ook extra zichtbaar. Ik besloot er een einde aan te maken, en lekker naar buiten te gaan.
Ik sta op, en hoor de spreker zeggen: Gossie, wat leuk, de Jongste van de familie ! laten we die het eerste kaarsje op de kist aansteken.
Geweldig idee ! meestal. Maar Nu-Even-Niet. Maar ga maar eens in een volle kerk melden dat we zo wel even terug komen, maar dat ik eerst de poep van mij en mijn kind af moet schrapen. Werkt niet. Dus kind op de arm, doek ergens om heen, en hop de fik in die kaars. Groetje naar oudom, sorry nogmaals. En met gepaste serieuse blik naar buiten lopen.
Het eerste gegniffel was al te horen.

Goed, in een kerk zijn meestal geen babyverschoonruimtes. Geeft niet, daar mag je als man meestal toch niet komen aangezien dat ALTIJD op de dames wc is. Hoeze emancipatie ?
Maar wel een invaliden toilet, lekker ruim, handig, dacht ik. Dom.
Ik mik mijn kind neer, ros zijn kleren van zijn lijf, poets hem lekker schoon, nieuwe luier om, kleertjes aan, VoilŠ, een schone zoon.
Ik was even mijn handen en hoor Klik.
Dat is nooit goed als je je handen wast. Zeker niet met een klein kind in de buurt. Maar dat was dus het noodkoord, keurig 30 cm. boven de grond, mooi rood touw.
Whooop, Whooop, Whooop. Goddank, een slowstarter, tijd om het uitknopje te vinden voordat de pleuris uitbreekt.
Draadje volgen, naar buiten, richting kerkdienst, nee, dat ga ik niet doen ! lekker naar buiten. SNEL !
Buiten kan mijn kind even lekker rondhobbelen, de hele kerk rond, en nogmaals.
Tijdens de eerste ronde hoorde ik het alarm rustig aanzwellen. En na flink wat geschuifel en gestommel ging het uit. Dat luchte op. Poeh.

In mijn wijsheid had ik maar besloten om niet meer naar binnen te gaan, leek me vrij kansloos. Dus even via de supermarkt voor bananen en andere lekkernijen, om dan lekker naar de begraafplaats te gaan. Het was toch mooi weer, dus een uurtje of wat buiten is alleen maar fijn. Op de begraafplaats aangekomen waren ze nog bezig het gat te maken, met een graafmachine.
Eigenlijk zijn graafmachines kindermagneetjes. In ieder geval wel voor de mijne. Hij moest en zou hier heel erg bij zijn, en dat liep uit op een babbeltje en ik mocht ook wel eens proberen, en een foto van mijn kind met begraafplaatsgraafmachinemachinist (!), kortom dikke pret, maar het gat was er nog niet helemaal toen de kist er al wel was.
Sorry.

Onze actie in de kerk was niet geheel onopgemerkt gebleven, en de meeste mensen hadden het feest der herkenning toen ze ons zagen. Positief, dat wel. De stemming zat er goed in, en zo had mijn oudoom dat vast gewild. Yeah, right.

Tijdens de ceremonie op het veld is er bijzonder weinig geluisterd naar de nabestaanden. Er was een klein jongetje bezig om ver te springen van de hoogste graven die er waren. En dat ging soms goed, soms wat minder, maar het was wel erg leuk. Ik liet het maar langs me heen gaan. Lachen is beter dan huilen is mijn credo.

Maar het zakken van de kist was voor hem het moment om keihard te brullen: PAS OP GAT!
Ik zakte er vrolijk naast in de grond. En heb nog nooit meegemaakt dat de kist lachend de grond in ging.

De receptie erna was lekker rustig, gelukkig kwamen de kinderen van mijn oudoom nog even melden dat ze dit de leukste begrafenis ooit vonden, weliswaar van hun vader, maar wel leuk.

De worstenbroodjes leken op mijn piemel, en dat weet nu iedereen.

Jankend van het lachen gingen we maar weer naar huis, leek mij de beste oplossing.

Gelukkig kreeg ik later nog een leuk briefje van de nabestaanden, dat ze het echt erg fijn vonden dat mijn zoon het eerste kaarsje had aangestoken, en dat het toch ook wel erg leuk was dat we er waren. Een beetje chaos hoorde er bij.

Dat was dus de begrafenis van mijn oudoom. Kinderliefhebber en dierenvriend. Ik meen dat ik hem recht heb gedaan. Maar helemaal zeker ben ik er niet van. Gelachen hebben we, dat dan weer wel. En dat is soms ook erg belangrijk. Ook op begrafenissen.

begrafenis

Door MsD op maandag 15 maart 2010 17:00 - Reacties (24)
Categorie: blabla, Views: 3.703

Ik stond eergisteren op een begraafplaats, en het regende.

In mijn jeugd zijn er twee andere kinderen geweest die mij een hele andere kijk op mensen hebben gegeven. Ik noem ze maar even Johan en Kees.

Henk was dom. Erg dom. Tegenwoordig zouden we daar allerlei etiketjes opplakken. Toen was hij gewoon dom, en ging naar een zmok-school. Hij was ook erg sterk. Toen de hersens en spieren werden uitgedeeld stond hij per ongeluk twee keer in de zelfde rij. Het was mij wel duidelijk in welke rij. Nou was de rest van dat gezin ook niet zo slim. Er liepen daar vier kinderen rond, en alle iq's opgeteld denk ik dat je op het niveau van Johan kwam, het broertje van Henk, Johan viel op omdat hij wat slimmer was. En wat softer, en gemanierder. Oftewel, homo. Maar die waren er toen nog niet, alleen mietjes. Johan was een mietje.
De ouders van Henk en Johan vonden dat maar vervelend, een soft jongetje, dus Johan werd thuis ook aardig mishandeld. Maar dat was helemaal normaal, mietjes mocht je meppen.
Op de een of andere vreemde manier raakte ik dus bevriend met Henk. Ik was ook maar een sullig ventje, dun en bleek, en werd ook altijd gepest. Raar dat wij vrienden werden. Maar ik had op deze manier wel een mooie bescherming, en sindsdien ben ik ook niet meer in elkaar geslagen door de grote klierjongens. En raakte ik aan de babbel met Johan.

Kees was gehandicapped. Hij zat in een rolstoel, een elektrische nog wel. Een ťťn of andere enge spierziekte. Hij zou er niet oud mee worden. En hij was al erg lelijk, maar hij had een echte computer thuis, dus toen dat bekend raakte ging ik daar maar eens naar toe. Een echte Z80. Galgje was mijn eerste programma daarop.
Dat Kees een handicap had vond ik totaal niet relevant. Als hij vervelend deed zei ik dat, in tegenstelling tot andere kinderen, en hun ouders. Tijdens het pijltjesschieten was hij net zo'n doelwit als de rest, met tikkertje altijd de pineut, en verstoppertje was zijn minst favoriete spelletje. Die rolstoel deed altijd Bzzzz, klikklik Bzzzzz. Eitje. Maar die computer die was wel erg leuk, samen hebben wij veel tijd verdaan met 'computeren'.
Op een goede dag heb ik hem met rolstoel en al de vijver ingereden. Sinds die dag zijn we vrienden voor het leven geworden, hoe lang dat dan ook zou duren. Hij vond het geweldig dat er met hem iets gebeurde dat ook met gewone jongetjes gebeurde. Zijn ouders waren er duidelijk minder van gecharmeerd, die wisten de prijs van die rolstoel. Ik mocht dus niet meer langskomen.

Henk is op een goede dag uit huis geplaatst, de politie kwam hem halen, hij had iets in de fik gestoken, en dat mocht niet. Jeugddetentie dus. Zijn broer Johan viel nu in een donker gat, Henk was altijd het echte zorgenkindje, maar nu ging alle aandacht naar hem uit. Negatieve aandacht that is. Toen hij op een dag bij mij voor de deur stond met een bloedneus en verrekte arm wist ik dat wij een bepaalde vriendschap moesten hebben.

De volgende dag reed Kees langs, hij verveelde zich.

Met zijn drieŽn hebben wij veel gespeeld, de computer ging gewoon bij mijn staan, Johan kon zichzelf in alle rust en veiligheid vrouwelijk verkleden. Wij waren toch met andere dingen bezig. Alles was goed en vredig.

Op een minder fijne dag, ik woonde toen al elders, kreeg ik een briefje van de zus van Kees. Hij was dood, of ik ook langs wou komen bij zijn begrafenis.
Johan was er ook, en samen hebben we een goed potje gejankt.
De ouders van Kees hebben mij geloof ik nooit vergeven dat ik WEL normaal deed met hun zoon, dat was hun nooit gelukt. Achteraf misschien begrijpelijk. Toen niet.

Dit was mijn eerste begrafenis.

Nog geen half jaar later kreeg ik een telefoontje van Johan. Dat hij mij veel dankbaar was, en voor altijd in zijn gedachten mee zou dragen. En sprong toen van een flat af.

Dit was mijn tweede begrafenis. Waar er nog veel mensen waren bij Kees, was ik de enige bij Johan. Samen met de bezorgers. En het regende. Ik voelde me erg klote, reken maar.

Ik had mij toen voorgenomen om altijd eerlijk en open naar mensen en hun kwalteiten te kijken. Dat is wel eens mislukt, maar als streven vond ik dat prijzenswaardig, nog steeds trouwens.
En om die gedachte vast te houden ben ik ook vaak naar hun graven gegaan.

En ik stond dus eergisteren op de begraafplaats, en het regende. En ik had voor het eerst mijn kind mee. Drie maanden onschuld en eenvoud.

En voor het eerst wist ik niet wat ik daar nu deed. Ik had eindelijk het gevoel dat ik met hun klaar was. Dat mijn aanwezigheid niets meer zou toevoegen. En terwijl ik een potje begon te janken hoorde ik wat kinderen op de achtergrond ruzieŽn. En mijn kind brabbelde tegen mij.

Ik liep trots en volwassen de begraafplaats af, de kinderen op de achtergrond waren een jaar of 12, net als wij toen. Mietje ! Gore Homo ! Ik schop je de kanker tot je niet meer kan lopen !

En ik wist dat ik niet de enige was. En zeker niet de laatste.

En het regende.

Leuke trivia.05

Door MsD op vrijdag 12 maart 2010 21:41 - Reacties (25)
Categorie: Muziek, Views: 2.704

pff, tijd voor onzin. De TRIVIA is back !

Welke vrouw stond als eerste op het hoofdpodium van Monsters of Rock ?

Noem eens een film met muziek van Slayer. Volgens mij de eerste keer dat je Slayer in een film kon horen, en dus niet een wazig low budget vehikel, maar een echte Hollywood Flop. (maar dan NIET Less than Zero.) En wanneer was dat ?

Goed zo.

Biertje zijn te scoren op Elsrock, Ik ga later wel even na wie dat allemaal gaat zijn. en die krijgen een DM, of mail, whatever.

Bonus: Welke zanger/bassist van een College band is van Aziatisch-Amerikaanse afkomst, en heeft later als gitarist/toetsenist een ander bandje met alleen maar Aziatisch-Amerikanen ? Noem alles wat je weet.

Ik hoop dat ik niet te duidelijk ben. Gaat wel om bier per slot van rekening.

papa ?

Door MsD op vrijdag 12 maart 2010 01:49 - Reacties (13)
Categorie: blabla, Views: 4.073

Zoals gemeld heb ik nu dus twee kinderen. De oudste is net drie, de jongste net drie maanden. Ze schelen een weekje met de verjaardag, dus dat is lekker makkelijk. Gewoon even een andere naam ophangen, andere kinderen uitnodigen, en Voila.
Het standaard meubilair komt toch wel. Een paar vrienden, uiteraard ook met kinderen. Een verdwaalde kennis, meestal vrijgezel. En alle opa's en oma's. En dat is waar ik nu over aan het denken was.

Behalve dat er in ons geval 9 zijn (een van de ouders heeft de nieuwe relatie een update gegeven naar een nog nieuwere, maar de oude nieuwe relatie blijft toch wel in het bestand der grootouders.)(pff) Is er een raar fenomeen gaande. Bij allemaal, eigenlijk.

Hoe de fuck hebben die weirdo's ons eigenlijk levend gehouden ? Echt onbegrijpelijk. En een aantal jeugdtrauma's zijn zeker rechtstreeks te koppelen aan de potentiele doodsangsten die ik heb toen heb uitgestaan.

Ik moet gewoon even denken aan de veiligheids maatregelen die er tegenwoordig uitgaan. Elke auto een airbag per persoon, maxi-cosi's met kreukelzone's. Buggy's met vijfpuntsgordels waar een Formule1 coureur nog moeite mee heeft. Draagzakken met ingebouwde vering zodat het hoofdje echt rechtop blijft.

Al dat was er niet, wij gingen heel erg vroeger in een Simca naar Zuid Frankrijk, gewoon, zo. Een Simca, voor de jongsten onder ons, daar kon je met je blote hand twee simca's uit slaan. Gewoon alles erin mikken, starten en hopen dat je dan in ieder geval de hoek van de straat omkwam.

Wat een kut. Ik zal je vertellen, ik heb hier twee draagzakken liggen, in de ene rolt het mormel alle kanten op, ligt kwijlend tegen me aan te maffen en vind al dat geschud alleen maar aangenaam. De andere draagzak SNAP ik niet eens ! daar zitten wel 8 snoerpunten en klikdingen aan die ALLEMAAL belangrijk zijn. 1 fout en je kind valt dood neer, echt.

Maar daar ging het eigenlijk niet om.

Ik was laatst boodschappen doen, twee kinderen, de ene in een maxi cosi op het stoeltje waar de ander zo graag had willen zitten, dus die maar gewoon in het karretje gemikt, kon hij ook zitten.
En ik smijt de kar vol met alle booschappen, en ik zie mijn kind echt verdwijnen. En hij bleef heel stil, een beetje timide zitten. Hij is wel gewend om heen en weer gesleept te worden, en laat dat allemaal ook toe, maar zoals daar in dat karretje dat hele kleine jongetje zat, en recht voor mijn smoel een heel klein meisje die het allemaal wel spannend vond, en daardoor ook heel stil was.

Ik werd echt een beetje sneu. En dus ook stilletjes.

En toen moest ik dus aan mijn ouders denken.
Ik zag mezelf zo in die kar zitten. En ineens vroeg ik me af hoe mijn ouders dit gedaan zouden hebben? Zouden ze een grapje maken, of juist ook heel stil nadenken over Hun ouders ?

Vroeger toen ik klein was en zielig kon ik naar mijn ouders toe.
Als ik was gevallen en het bloed stroomde, was er altijd wel een papa of mama om of een pleister te pakken of heel cool doodbloedend in de alfa-sud naar de dokter te rijden. (voor de jongsten onder ons, een alfa-sud was een geheim project van de italianen om te kijken hoe snel ijzer kan roesten.)
Als ik ziek was en midden in de nacht alles onderkotste stond er altijd wel een papa of mama bij.
Mijn eerste schoolfeestje werd ik gebracht en gehaald, verliefd tot over mijn oren op het mooiste meisje van de hele school, en godzijdank vroegen mijn ouders dan niks.
De eerste keer helemaal alleen op de fiets naar school, nu weet ik dat ik werd gevolgd. (denk ik, hoop ik)
Mijn vragen over seks werden keurig uitgelegd, en er was bijna altijd wel eten op tafel.

Nu moet ik dit ook allemaal doen. Kan ik dat wel ? Wil ik dit wel, bij wie moet ik NU uithuilen als ik val ? Ik vind dat hele groot worden echt niet zo'n lolletje, af en toe.

Volgens mij is daarom ook Alzheimer uitgevonden, ik weet zeker dat er een paar ouders waren, die net gehoord hadden dat ze opa en oma werden, die dachten: Mooi, worden wij weer kind. Eindelijk verlost van alle (ver)zorgen.

Koester en heb lief.
Groei groot.
Maar niet te snel.


Geluukig zag mijn jongetje dus niet meer dat ik er ook een zak chips bij in gooide. Die hebben we lekker helemaal opgevroten in de auto.

Eind goed, maar nog lang niet alles goed.