weertje

Door MsD op donderdag 29 april 2010 15:30 - Reacties (16)
Categorie: kinderen, Views: 3.181

Ik zit lekker in de zon, de kinderen in de tuin aan het doen wat kinderen horen te doen. Lekker een boekje erbij, af en toe een emmer water naar een kind mikken. Lekker.

Ik kijk naar mijn jongste, 5 maanden nu, en bedenk me dat dit mormeltje over een jaartje ofzo ook zo lekker kan ravotten. Grote broer (3,5 jr) springt weer eens van grote hoogtes in de zandbak, rolt een keer om, rent naar ons toe, knuffelt zijn zus, en geeft mij ook een dikke zandzoen.

Vanavond iedereen douchen, denk ik vaag op de achtergrond, terwijl ik het zand uitspuug, het meisje afstof, het jochie een beker water geef.

Maar die poging mislukt, het water gaat vrolijk over ons heen. Een brei van verse pootaarde met zand, takjes en bloemblaadjes, en een sokje (?) wordt vakkundig in mijn nek gestort.
Ik grabbel wat prut uit mijn t-shirt, wrijf er wat peuterharen mee in, en denk dat dat douchen maar ietsiepietse eerder moet.

De jongste vind het geweldig, en ligt een partij te hinniken. Dat is natuurlijk olie op het vuur voor de oudste, oftwel, modder op de baby.
Raar genoeg doet hij het alleen op haar voeten. Prima, ik zeg er ook maar niet teveel van. Zelfregulering zolang het kan, en soms gaat dat goed. Over een minuutje maar even een korte pauze inlassen om tot rust te komen, voordat de zooi uit de hand gaat lopen.

Ik pak mijn boekje op, en zie dat het nu echt een pulpgeval is geworden. James Haddley Chase is al geen echte literatuur, maar nu is het zelfs geen stuiver meer waard. Goede keus. Nooit een boek mee naar buiten duurder dan gratis.

Ik klop de laatste restjes modder uit me,spuit ons even schoon en zet een lekkere beker water voor ons neer, met een rijstewafel. Met niks erop, want dan plakt er alleen maar zand op, schijnt.
Ik roep hem erbij, merk dat de kat daar ook op reageert, dus ook even wat kattenknabbels. Terwijl het jongetje de kat voert met knabbels, en zichzelf met een rijstewafel, verschoon ik even het meisje, en pak de peren/banaan/appel prut die ik net heb gemaakt. En een extra appel. En nog meer water, want de kat drinkt nu uit mijn beker.

Ik sjok lekker naar buiten, pak een stoel en ga een klein meisje volproppen met gemalen fruit. Vol verwondering kijk ik hoe er een gigantische hoeveelheid naar binnen gaat. En blijft. Een wonder.
Zoonlief besluit dat hij dat ook kan, en na enige pogingen gaat er zowaar ook een hapje wel in haar mond. En dat was ook wel genoeg. Na het opeten van zijn appel mag hij de rest.

Ik besluit dat het tijd voor een middagdutje gaat worden voor dat kleine meisje dat weliswaar vol bewondering naar haar grote broer kijkt, maar de oogjes zijn al minder groot dan een uurtje terug. Lekker slapen.

Ik loop met haar naar boven, kijk nog even vertederd uit het raam. En zie hoe er een kat op een hoofd wordt gezet.
En dat mag, kat vind zoonlief leuk. En dat vind ik weer leuk. Maar het verbaast me af en toe wel. Een groot gedeelte van onze kennissenkring heeft wel één of meerdere littekens van dat beest. Maar hij is dus ook erg lief.

Ik mik de uk in bed, brul even een slaapliedje, en kan weer lekker naar buiten.

Ik zie dat er nu ook voor hem boekentijd is gekomen, een hele bieb aan boeken ligt in een kring op de grond, en hij in het midden, van elk boek een beetje lezen.

Ik hoef nog steeds niet in te grijpen, alles gaat goed.

Ik zoek de kat nog even op, aai over zijn koppie. Een intens ontspannen gevoel.

Samen lezen we wel 3 boekjes, die met die mol en de poep blijft lachen. Ouders onder ons weten genoeg :-)

Voor we er erg in hebben wordt de baby weer wakker, we doen een wedstrijd wie het eerst bij haar is om een zoentje te geven, uiteraard verlies ik. Even een dikke appel/peer/banaan poep verschonen, en dan is het tijd voor melk. Of ik dat even in alle rust mag doen, en dat mag, maar pas nadat hij de eerste slokken aan zijn zusje heeft gegeven. En terwijl ik allerlei liedjes over sinterklaas voorbij hoor gaan, het is bijna mei, maar goed, prop ik een grote fles melk in mijn dochter. Zonder ook maar een druppel te morsen (applausje !) slobbert ze alles op. Een hele dikke boer en bijpassende scheet later mag ze weer lekker op het kleed met blokken spelen. En wat een feest, broerlief gaat torens maken. Maar wel van grote LEGO, duplo dus. En ze worden weer hoog, en ze vallen weer om en we hebben dikke pret.

Als ik besluit dat het tijd is om eten te gaan maken hoort de hele buurt dat we pasta gaan eten, naar het schijnt.
Goed idee, lekker een pasta salade, veel groentes, altijd goed met warm weer.
Samen snijden we alles in min of meer kleine stukjes, rossen alles in een schaal, en eten de helft alvast op, stel je voor dat mama zometeen alles op eet zeg ! en gaan nu maar eerst even lekker douchen. Lekker met zijn drietjes douchen en badderen tot we helemaal glimmen. Ik hoor mijn vrouw al thuis komen, die direct doorloopt naar de douche, ons even fijnknuffelt, en ook onder de douche stapt.

Terwijl ik mijn dochter aankleed worden de geluiden onder de douche van dermate aard dat ik toch even een korte blik moet werpen.
Laten we zeggen dat een watersnood OOK binnenshuis kan plaatsvinden. Meer woorden wil ik er niet aan kwijt.

Ik zet mijn dochter lekker in haar hangstoeltje, een één of ander gaar knuffelbeest in haar handen, en dek de tafel af.

Als mijn vrouw en zoon naar beneden komen zijn ze allebei lekker loom, tammetjes en hongerig.
Het eten smaakt geweldig, en na een uurtje is het tijd om af te ruimen. Helemaal vol, aldus mijn zoon, die het niet kan laten nog snel even de restjes paprika van de grond te rapen.
Al knabbelend gaan we naar boven, rennen weer naar beneden, helemaal de nachtzoen vergeten !
Na een tien minuten vind ik het wel welletjes, en vraag maar eens of we nu dan naar boven zullen gaan. Halverwege mijn zin is hij al op de trap.

Snel de kleren uit, pyama aan, tanden poetsen, en dan een mooi verhaaltje lezen.
Ik doe een halfslachtige poging om iets anders dan de krokodil die wel een kindje lust te willen lezen, maar wordt gestoord door de kat.
Die heeft een merel te pakken, en deponeert 'm vrolijk op mijn zoons kussen.

Dit vraagt om een verantwoorde aanpak, niet teveel dood en bloed, geen verhalen over krokodillen erbij betrekken en tijgers zijn wel lief, denk ik nog.
Maar mijn zoon verteld al dat die vogel dood is, en dat dat niet erg is, want dat doen poesjes, en de onze zeker, en krokodillen kunnen ook heel hard bijten, maar dat is ook niet erg want dan moet je gewoon even weg zijn.

Gerustgesteld lopen we dat verhaaltje nog even af, en geef hem een hele dikke knuffel, en die vogel mogen we morgen in de tuin begraven. Echt waar, in een kistje.

En dan valt hij in slaap, en ik hoor mijn vrouw de jongste naar bed brengen.

Ik loop naar beneden, gef mijn vrouw een knuffel en schurk lekker tegen haar aan met een goed boek en een kopje thee.

En ik vertel dat ik me af en toe verbaas over 3 jarigen. En ook over baby's.
Maar vooral over de zelfredzaamheid die ontwikkeld wordt. Een beetje sturen in plaats van corrigeren, begeleiden en helpen inplaats van aangeven.

Dit zijn de dagen die ik koester, en goed in gedachten hou als we weer eens ruzie om een stuk wortel maken. Als er met blokken tegen hoofden gegooid wordt, en het eten niet blijft zitten waar het hoort. En dat kan zomaar morgen alweer zijn. Blijft lachen met kinderen.

Ik ben eigenlijk heel trots op papa zijn.

(ook om 4 uur 's nachts, als er een brakend kind aan je bed staat, terwijl je zelf net een kwartier boven de plee hebt gehangen, trots, maar heel even niet heel gelukkig).

Eind van de avond de baby nog even voeden, en dan zelf ook lekker naar bed. Even de ontbijtspullen klaar zetten, en een laatste kopje thee.

Stilletjes even de kinderen bekijken, voorzichtig dat ene voetje ook onder de dekens stoppen, een laatste aai over twee hoofdjes.

Lekker slapen. Lekker weer.

computerellende in 2 bedrijven

Door MsD op vrijdag 16 april 2010 23:00 - Reacties (10)
Categorie: computers, Views: 3.234

Edit:titlefix, is ietsie beter zo :-)

1992
[publiek komt binnen in huiskamer]
[Vage Kennis (VG) zit achter computer te vloeken. Ik als computerAlleswetende (IA) kom binnen met koffertje alwaar allerlei computer gerelateerde dingen in zitten (kauwgom en oploskoffie).]

VG-Godverdeshit! doet dat ding het weer niet!
IA-Heee, Karel ! alles goed kerel ? haha.
VG-Ach dikke kut man, klote dingen die computers.
IA-Hmm, lekker een biertje zou er wel ingaan joh !
VG-Ach stik er toch in !
IA-Hé, ik loop even naar je koelkast hoor. Enne, wat is er dan mis met dat ding van jou ?
VG-Ach, dat typhusding crasht bij echt alles wat ik doe, alstie al aan gaat.
IA-Ja, dat kan gebeuren hé, hoe oud istie nou eigenlijk ?
VG-Uhhhhm.
IA-Jahhhhaaaaaa, en heb je 'm ooit schoongemaakt ?
VG-Je bedoelt dat diskcompressie en de fragmetiet ofzo ?
IA-Nee, schoonmaken. Als in stof eruit, kattenharen eruit, vet eraf.
VG-???
IA-En je frituurpan ergens anders neerzetten.
IA-en je kattenslaapplek op je computerkast is ook niet zo goed hoor.
VG-Ja hallo zeg ! waar moet ik dan me eten maken, in de keuken zeker, daar kom ik nooit.
VG-Behalve om te pissen en te bieren.
VG-en waar de fuck moet die klotekat dan slapen, vertel me dat eens ?
IA-Hatsjoe. Hé, volgens mij staat mijn fiets nog niet op slot, even checken hoor.

[IA gaat af, haastig een slokje bier uitspugend, uitglijdend over kattenkots,)

199?
[Entree in Designwoonkamer]
[Bekende Kennis (BK) wil dolgraag video editten, en heeft een heleboel geld over voor een nieuwe computer Ik als Zelfverklaard Ervarings Kundige (ZEK) mag een advies uitbrengen, oh joepie]

BK-jaaa, ik zat dus te denken aan een Matrox video-editing kaart, die ene van 2500 gulden, die leek me leuk. Dat samen met een Intel processor, want die zijn snel, en een 17 inch dual monitor setup.
ZEK-neem toch een Mac joh. doen ze toch op die academie van jou ook, krijg je alle ondersteuning die je wilt, veel handigerder. Waar staat je bier, trouwens ?
BK-Oh, bier, ik heb nog wel rosé, ok ?
ZEK-gadver, doe maar.
BK-En ook wil ik 2 Giga in mijn computer, anders is het niks, en drie harde schijven. met een reet.
ZEK-Raid. Neem nou een Mac, krijg jij nog korting op ook.
BK-En Pinnacle dan, die is ook duur, moet wel goed zijn. En is 19 inch nog wat , of niks ?
ZEK-Iedereen doet dat op een Mac, dat is niet zomaar, denk nou eens na man, heb je ook whisky ?
BK-Alleen 14 jaar oude, ok ? Maar ik wil me toch onderscheiden van de rest, iets bijzonders, boven het maaiveld uit, weet je wel ?
ZEK-nee, en lekkere whisky man. Neem toch een Mac. Jij gaat anders spijt krijgen. Wat voor een pc heb je nu eigenlijk?
BK-Geen, hoezo?

[ZEK gaat af, licht schokkend van ingehouden tranen en lachen, de fles whisky onder zijn arm meenemend, en uit de kast nog snel een slof sigaretten meesnaaiend.]

[Drie weken later]
BK-Ja, die nieuwe computer waar we het over hadden...
ZEK-Heb je nog bier ?
BK-Whisky ? dat ding dat doet het nauwelijks, veel framedrops, en als ik de tweede monitor aanzet gaat de eerste uit, en de tv aansluiting doet het niet, en de harde schijven maken ook lawaai.
ZEK-op een Mac ? Doe maar een dubbele.
BK-nee, man, een p3 Intel, 512 Giga en wel twee harde schijven van 80 elk ! en een Matrox van 2700 gulden erin.
ZEK-Poeh hé, lekkere whisky man ! Geen Mac ?
BK-Nee man, die computerman zei ook dat ik beter voor iets kon gaan wat upkreeden en waar alles mee kan.
ZEK-en wat zei de academie ervan ?
BK-Dat ik de software zelf moet aanschaffen, heb jij Premiere nog liggen ? En hoe neem jij geluid op ?
ZEK- Ja en doe ik niet. Waarom geen fucking Mac. Ben je direct klaar, en wordt je minder opgelicht dan nu.
ZEK-heeft dit gekost ?
BK-12000 gulden.
ZEK-whisky !

[Gaat proestend af, neemt ondertussen nog snel een slof sigaretten mee, en nog een flesje whisky]


P.S, geen Mac/pc discussie, please, will be deleted.

opa en oma

Door MsD op donderdag 15 april 2010 00:14 - Reacties (37)
Categorie: blabla, Views: 4.736

Ik zit met mijn opa in de tram. Dat is een speciaal uitje, in mijn stad zijn geen trams, en dit is de manier van opa om mij zijn stad te laten zien. En te laten horen. Opa vertelt graag, en kan dat ook goed. En ik luister wel, dat kan ik goed.
Het is spannend om opa verhalen over de oorlog te laten vertellen, dan komen de bravoure stukjes boven, en ook de pijnlijke stiltes. Hoe zijn vader de oorlog niet door kwam is nog een verhaal, hoe de vrouw waar hij erg veel van hield ook dood ging is een stilte. Dat hij toch uit liefde met mijn oma is getrouwd is niet geheel de waarheid, maar ik vind het wel goed. Het zijn namelijk mijn opa en oma. Opa vertelt en ik luister. Over de gebouwen die kapot waren, over Duitsers die onterend met de stad omgingen, over vrienden die geen vrienden waren, over het leger toen, en over zichzelf als soldaat. En ik luister. Want dat kan ik goed.

En we zitten in de tram, en de tram rijdt door een mooie stad. Samen met opa eet ik een appeltje. Hebben we voordat we weggingen nog geplukt van de appelboom in de tuin. De peren doen het dit jaar niet zo goed. Hoor ik voor het derde opeen volgende jaar.
Maar de appels doen het steeds beter. En het zijn lekkere appeltjes die we hebben geplukt. Oma is nu de appelmoes aan het maken, voor als we terugzijn bij het eten. Oma kookt natuurlijk altijd. Opa heeft dat welgeteld één keertje gedaan, toen oma een dagje weg moest wegens iets belangrijks. Het huis was een bende. Opa kon niets in de keuken behalve afwassen. Voor de show een beetje vlees snijden, maar eerlijkheidshalve, oma deed dat beter.
Oma kookt gezond, niet teveel vet en zout, en lekker veel groentes. Ik vind alles best, ik eet wel.

Als we thuis komen van een lange rit in de tram ruikt het huis naar eten. Een stukje vlees, speciaal voor mij een biefstukje. En van die lekkere groentes van het winkeltje, die zo onbespoten zijn dat de wormen lachend je kropje sla uitkruipen. En volkorenpasta.
Ik vind alles best, ik eet wel, dat kan ik goed.

Opa is Nederlands Hervormd, dus er wordt gebeden. En ik luister. Het duurt natuurlijk altijd even, maar ik vind het nooit onprettig om te horen. Het is iets dat erbij hoort, en in vind het wel bemoedigend dat dit altijd zo is. Er veranderd op het oog nooit zoveel hier. Maar elke keer als ik weer kom zijn ze weer iets ouder, en staan er meer potjes met medicijnen op de kast. En elke keer is er iets meer commentaar op mij, op mijn ouders, op mijn school. Elke volgende keer ben ik ook iets ouder.
Toch is het nooit onprettig, eerder zijn ze nieuwsgierig naar mij en mijn omgeving. Benieuwd naar mijn houding in het leven, en soms als ik vertel zie ik twinkeltjes in hun ogen. Ik zie hun jeugd voortgaan. En ik zie hun gemiste kansen met elkaar, en ik zie dromen die ze hadden. Dromen die nooit werkelijkheid konden worden, niet samen.
Maar ik zie ook dat ze zich erbij hebben neergelegd dat dat de kansen waren die nooit meer zullen zijn, de kansen die waren. Geen wroeging.
Ik zie zelfs een beetje liefde. Liefde die is gegroeid, niet zonder slag of stoot. Daarvoor heb ik teveel naar alle verhalen geluisterd. Maar bovenal zie ik twee oude mensen die nu een kleinkind proberen te helpen. Met liefde voor mij, en een zekerheid te bieden die ik thuis niet heb.

Tijdens een vakantie bel ik ze op, opa is jarig, dus een belletje is wel zo lief.
Oma neemt op, en verteld dat opa dood is. Ik ben niet verbaast, breek mijn vakantie af, en ga naar hun toe. Opa ligt gewoon thuis, in een gewone houten kist, ab-so-luut geen spaanplaat. En ook geen rare toeters en bellen.
Eerst eten we. Speciaal voor mij een biefstukje, met lekkere groentes, van het winkeltje. En jonge aardappeltjes. Ik vind alles best, en eet bedaard.
Na het eten ga ik in de kamer zitten waar opa is doodgegaan, en nu ligt. Het enige geluid komt van de bus die vlak voor het huis stopt, en de koeling in de kist, anders bederft opa. Ik zit een uur, en denk rustig na over mijn opa, en kom tot de conclusie dat dit een super opa was. Ik heb niet heel veel referentie materiaal, de andere opa ging dood toen ik 5 was, dus dat telt niet zo. Maar dit was een leuke, maar ook een goede opa. Een zacht kusje op zijn wang, dat is het minste dat ik nog kan doen.

Een begrafenis zonder opsmuk, veel emotie, verdriet om zijn verscheiden, niet zijn dood. Na twintig jaar ziekte ben ik hooguit opgelucht. Het was een drukke begrafenis.

En toen liepen we weer naar huis, het huis van oma. En daar viel me eindelijk op dat de perenboom was omgevallen. En de appelboom was bladloos.

Nooit meer appelmoes met appeltjes van deze appelboom. Dat zou ik misschien wel het meeste missen. In de regen appeltjes plukken, om ze mooi te schillen bij de openhaard.
Luisterend naar de mooiste verhalen van opa.

Eigenlijk stierf er toen ook een beetje geluk in mij.

rust.

Door MsD op donderdag 8 april 2010 21:56 - Reacties (48)
Categorie: blabla, Views: 4.889

Een klein teder zoentje op haar wang, een vleugje traan oppikkend, een laatste knijpje in haar handen. Een snik en een een zwaai.

Afscheid nemen kan ik niet, wil ik niet, maar moet ik. Dit zijn de momenten die ik nou nooit leuk heb gevonden, nooit leuk kan vinden.

Mieke heette ze. Een slimme jonge vrouw. Maar niet handig genoeg om van haar intellect gebruik te maken. Een beetje flierefluitend door het leven op school rollen. Geen uitdaging, geen inspiratie. Thuis is niet de beste plek om naar toe te gaan. Een moeder die drinkt en mept, een vader die drinkt en mept. En een Broer die drinkt en mept. Oh ja, en die Mieke neukt. Net als Papa.
Weggaan is haar maar één keertje gelukt, op haar dertiende, na een half jaar werd ze gevonden door Jeugdzorg, en na een korte inventarisatie en bemmiddeling van dat bureau mocht ze weer naar huis.
Naar een Mama die geen Mama kan zijn, naar een Papa die geen Papa is en een Broer die geen Broer kan zijn.

Vertrouwen verloren, eenzaam en lichtelijk wanhopig. Berustend in een rotleven. Hoe kapot kan je gaan voordat je breekt ? Hoe gebroken kan je zijn voordat je kapotgaat ?

Schone schijn ophoudend, want de schaamte is onvoorstelbaar. Maar oplettende ogen zien een gebroken meisje. Nauwelijks jonger dan ik was, nog stiller, nog anoniemer. Als magneten werden we naar elkaar toe getrokken. En zagen in elkaars ogen de dingen die we niet wilden zien, de kreten en de angsten, de boosheid en schaamte.
Alcohol en jointjes leek ons een goede manier om rust te krijgen, om stilte in de hoofden te maken. Lekker was het wel. Sex hoefde niet, Ik te stoned, zij te dronken, of andersom. Meestal waren we aan het praten. Nooit teveel over onszelf. De Wereldproblematiek, dat was erg, daar moesten we iets aan doen. Maar eerst nog een joint. De Ellende in het Oostblok, daar was het erg. Berichtjes in de krant over Kindermoord, dat was erg, dat doe je niet ! Een pedofiel moest je opknopen lachten we dronken. Mijn opmerking over dat zij dan wees zou zijn maakte een onaangename stilte. En op dat moment besefte ik de werkelijkheid. Mieke was kapot en gebroken. En was niet eenvoudig te lijmen en te plakken.

Dat werd helemaal duidelijk toen ik Mieke drie dagen later zag. Ze had Coke gesnoven. En dat was geweldig. Voor het eerst had ze het gevoel boevn haar ellende te staan, en wist toen ook dat de Wereldproblematiek best oplosbaar was. Ik probeerde nog gewoon een joint, gewoon wat whisky, maar Coke en drank kon ik niet meer bijhouden.
Zij ook niet. Iets later moest ze nodig aan de heroine, coke ging toch te snel, en van Hero werd je rustig, en dat moest echt even, haar ouders hadden haar flink gemept, en ze had voor het eerst teruggemept. Daar had ze spijt van, en een tand minder.

Naar de politie gaan was nu natuurlijk geen optie meer. Een Junk geloven ze nooit. Zwelgend in medelijden huilde ze uit, en ik wist ook echt niet wat te doen. Een wodka misschien, of toch maar blowen, of allebei ? Voor het eerst was er echt een breuk tussen ons ontstaan. En die was ondanks ons zwak voor elkaar moeilijk weer te repareren. Mieke werd nu echt alleen.
En Takelde hard en snel af.

Een kraakpand bleek uiteindelijk een betere plek dan thuis, ogenschijnlijk. Hier liepen de echte junks rond, en bijpassende dealers. Ook niet ideaal. Maar ze werd in ieder geval niet gemept.
Pas toen het geld voor drugs op was. Gelukkig was sex nooit een probleem, ogen dicht en wachten, wachten tot het over was. Maar het ging niet over. Het werd erger. De eerste Soa was een bezoekje aan de dokter eigenlijk niet waard. Maar toen ook Hepatitis werd genoteerd werd de mop wat minder. Het spuiten had zijn tol al geeist.

Ons contact werd minder, onze raakvlakken vervaagden en eerlijkheidshalve, Mieke was niet leuk meer. Onze eindeloze babbels over alles en nog wat werden elk half uur verstoord door lastige huisgenoten annex klanten. En de babbels zelf, die nooit echt coherent waren, werden nu een echte brei.
Mieke's hersens kregen het steeds zwaarder, haar lichaam ook. Ze begon dun te worden. en een ingevallen koppie te krijgen.

Toen ze me vertelde dat ze HIV positief was getest was ik net zo min verbaast als zij. Een instemmend knikje, een klopje en een joint, dat was overgebleven van onze relatie.
Het deed mij niet zo veel meer, ik had al meerdere mensen dood zien gaan, en wist dat Mieke daar ook bij ging horen. En dat wist ze zelf ook.
Dat wist ze heel goed zelfs. En zover wou ze het niet laten komen. Niet vanzelf.

Ze kwam me opzoeken. En vertelde dat het zo niet meer ging. En dat het nooit was gegaan. En ook nooit meer zou gaan. De zin was weg, de kracht verdwenen, de levenslust opgebrand. Mieke liep, maar Mieke was eigenlijk al dood.
Nu nog het laatste restje eruit, rust maken in de kop. Haar oplossing voor de Wereldproblematiek.

Een klein teder zoentje op haar wang, een vleugje traan oppikkend, een laatste knijpje in haar handen. Een snik en een een zwaai.

Een sprong.