oma en opa

Door MsD op donderdag 10 juni 2010 15:51 - Reacties (39)
Categorie: blabla, Views: 4.209

Na de dood van mijn Opa kreeg mijn Oma de ruimte in haar leven die ze altijd had gezocht. De eerste actie die ze ondernam was een reis boeken. Niet naar Noorwegen waar ze al jaren kwam, Niet naar Tenerife, want daar was ze al zo vaak geweest met mijn opa. Nee, naar Rome. In een bus. Eurolines.
Niet omdat het goedkoper was, al vermoed ik dat dat wel een beetje meespeelde, maar omdat er op die manier een contact met mensen mogelijk was. Contact waar ze voor haar gevoel al jaren verstoken van was. Een hotelletje was vast daar wel te regelen, en ze had per slot van rekening haar oude JeugdHerbergPas nog.

Uitgegeven ergens in 1939, toen ze op fietsvakantie naar Italie wou gaan. Halverwege Duitsland was het iets verstandiger om zo rap mogelijk maar naar huis terug te gaan. Haar vriendin uit die tijd vond het minder spannend om huiswaarts te keren en is bij de Italiaanse grens doodgeschoten.
Kortom, mijn oma had een goede keus gemaakt, maar was dus nog nooit in Rome geweest.

Een Weduwe van bijna 80 in de Eurolines bus is natuurlijk dikke pret. Zij mocht zelfs op de chauffeurs plek slapen. En alle jaren van opgekropte stilte werden in vloedgoven van verhalen over de medepassagiers uitgestort. Meestal tot vermaak, een enkeling ergerde zich, maar zoals mijn oma zei: 'had hij het vliegtuig maar moeten nemen'.

Ik vond het geweldig om te horen. En een beetje trots ook wel. Mijn tip om er eens uit te gaan had ze duidelijk aangenomen.

Iin Rome aangekomen was het een feest, de eerste twee dagen is ze zelfs nergens wezen slapen, koffers in een kluisje op het station, en gaan als een puber. Wat ze natuurlijk ook was, alleen ietsje ouder.
Vanuit een hotelletje ergens in een achterbuurt belde ze me nog eens op. Hoe het nu met ons ging. Met haar alles goed hoor. Leuke mensen, mooie stad. Dag !

Een week later belde ze weer op. Begon toch wel een beetje moe te worden van al dat lopen, maar had een geweldige tijd gehad. Met ons alles goed ? Ze was nu toch maar naar de jeugdherberg gegaan, waar ze natuurlijk eerst werd uitgelachen. Maar het tonen van haar kaart gaf haar toegang. Gratis. Op voorwaarde dat ze 's avonds verhalen moest vertellen. Gratis was het steekwoord, en haar mond was nog niet moe.
En geloof het of niet, maar de hele zaal was vol met jeugdige globetrotters, die misschien uit pieteit, misschien heimwee, luisterden naar wat mijn oma allemaal oprakelde. Jaren lang kreeg ze nog kaartjes van deze mensen, en ook de jeugdherberg stuurde elk jaar met haar verjaardag een kaartje. Bijzonder.

Thuis viel ze even in een diep gat. Een leeg huis, vol spullen en dingen die ze eigenlijk niet wou, maar ook niet weg kon doen. Behalve de persoonlijke dingen van mijn opa, die gingen redelijk rap de vuilnisbak in. Haat was het niet, afkeer ook niet, maar wrokkigheid. Op alle gemiste kansen, op een leven met iemand die eigenlijk niet de ware was. Het ruimen van personalia leek haar een goede remedie. En de Neckerman leegkopen. Wat een troep heeft ze in huis gehaald zeg !

Ze vond een baantje bij een museum, daar was zeker waardering naar haar toe. De rondleidingen die zij mocht geven werden steevast beter gewaardeerd dan die de anderen. Maar ze had dan ook de tijd.

Minder tijd voor persoonlijke dingen als eten en drinken, en hinderlijk genoeg schoonmaken. Niet dat ze vies werd hoor, maar ze vond het zonde van haar tijd. En eten maken had ze heel haar leven gedaan, dus nu even niet.
Na enig aandringen mijnzerzijds heeft ze dan toch maar een schoonmaakster in huisgehaald. En ging ze met vriendinnen op AquaGym. Zwemmen, dus.

Het schoonmaken van het grote huis, het zwemmen, het museum, en natuurlijk ik. Haar oudste kleinkind. Ze had genoeg te doen, en we zagen elkaar zeer regelmatig. Zij kon niet met haar kinderen opschieten, maar wel met mij.
Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat mijn tante zo maf als een deur is. Werkelijk, daar ga ik nog wel eens een blog over doen. Kostelijk !

Een heleboel dingetjes in huis begonnen af te takelen, die kon ik nog wel repareren. Elke keer als ik langs kwam had ik een tubetje superlijm mee om gevallen kopjes, gebroken zeepbakjes en defecte lampenschakelaars te maken.
Het viel me niet eens op dat er eigenlijk steeds meer kapot ging. En dat mijn oma er steeds minder om gaf.

Toen ze op een dag bij ons aanbelde wist ik eigenlijk dat het niet goed ging. Ik ben met haar naar het ziekenhuis gegaan. Een TIA. Kleine hersenbloeding, niets bijzonders, hoort erbij.

Mijn oma vond het WEL bijzonder. En rottig. Haar mond was een beetje scheef, en praten ging echt moeizamer. Ook was lopen minder eenvoudig. Ik heb haar naar huis gebracht, pillen van de dokter erin gepropt, en haar in bed gelegd. Als een hondje ben ik aan haar voeteneinde gaan liggen slapen, ik vond het ook niet Niets Bijzonders.

De volgende dag kwam een vriendin van haar bij haar logeren, kon ik tenminste weer werken. Maar twee dagen later was mijn oma weer alleen. Niks aan de hand hoor, en hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Toen ze dit meer dan eens per dag vroeg heb ik haar huisarts gebeld en aangeraden eens langs te gaan. Die avond lag mijn oma in het ziekenhuis. Geen pil meer aangeraakt sinds haar tia, en nu was er duidelijk iets aan het kapot gaan.
Haar hoofd was op. Haar lichaam was op. Haar hersens konden niet meer aan haar ingewanden vertellen hoe het werkte. Ze kon eigenlijk niets meer vertellen. Eigenlijk had ze geen zin meer nu het niet meer gewoon lukte. Nu het gewoon niet meer lukte.

Beleid is hinderlijik, de artsen moeten levens redden. En verpleeghuizen kunnen mensen nog huisvesten als ze kasplant zijn. Dat leek ons niet zo'n hele goede optie

Samen met de fysiotherapeut en mijn oma zijn we bij de artsen geweest. En er was er een die het wel aandurfde. Die inzag dat als het zo moest dat er geen leven meer overbleef. De rest distantieerde zich en vond het onwaardig. Dood ging ze toch wel.

Ik kreeg nog een telefoontje van haar. Hoe het met ons ging. Met haar ging het goed.
Ik ben als een scheet naar het ziekenhuis gegaan. En heb haar hand vastgehouden toen ze stierf.

En ik was zo blij. Mijn oma heeft vier keer in een ziekenhius gelegen: twee kinderen, een gebroken arm en haar dood. Mooie score.

Maar haar telefoontje mis ik heel soms nog wel eens hoor !