de klootzak

Door MsD op woensdag 14 juli 2010 10:45 - Reacties (67)
Categorie: blabla, Views: 6.713

Arthur was een klootzak. Vroeger toen we klein en onschuldig waren noemden we dat een klierjongen. Maar ook toen was het gewoon een klootzak.
Uiteraard was ik het slachtoffer. Ik was namelijk een sulletje, solitair ingesteld, afwachtende houding en mensenschuw. Tegenwoordig zou ik in alle trajecten van autisme gerelateerde aandoeningen mee moeten lopen. Maar dat was toen niet. Gelukkig maar, anders had ik nu geen verhaaltje.

Arthur was dus een klootzak. Zo'n zuiger die je in een sloot duwde als hij langs je liep. Die altijd een zakje met fietsventieltjes had. Mijn fietsventieltjes. Die het flikte om in je boterhambakje te pissen, een steen in een sneeuwbal tegen je kop aan te gooien (dank voor drie hechtingen) en meer van dat soort klierjongetjesstreken.
Klinkt leuk als derde persoon, maar als lijdend voorwerp in het verhaal was het beduidend minder aangenaam.

En op de een of andere rare manier kom je ook niet zomaar van dit streken af. Natuurlijk ben je rationeel (10 jaar en rationeel, wauw) en zeggen je ouders dat je hem moet negeren, maar de praktijk is dat je een groot gedeelte van je jonge leven vastzit aan een klootzak. Die altijd heel erg sterk is. En ik natuurlijk niet.

En op een dag had Arthur nog wat vriendjes meegenomen, want hij moest en zou opscheppen hoe stoer hij kon zijn tegen mij. En dat lukte hem goed. Een bloedneus later was het geklier weer over, en ik kon weer naar huis. Mijn moeder maakte er al geen heisa meer over, die was met andere dingen bezig. Dus ik trok mij terug op mijn kamer en fantaseerde de meest gruwelijke doden uit voor Arthur. En als ik er op terug kijk is het geen wonder dat ik een beetje een aparte kijk op leven en dood heb. Wat ik als 10 jarige heb verzonnnen was niet mals.

Het nadeel van Arthur's laatste actie was natuurlijk dat ik nu helemaal overgeleverd aan de hyena's was. Tijd voor actie, dus. Fantasierijk als ik was bedacht ik prachtige werktuigen om van me af te slaan. Maar ik vermoed dat mijn juffen en meesters het minder geslaagd vonden als ik inderdaad met mijn 'knuppel met 12 spijkers' of mijn 'elastieken bal met 100 naalden' op school zou komen aandraven. Dus tijd voor vechtsporten.
Geld om werkelijk op Nin-Jitsu, Full contact Karate, Extreem boxen of sluipmoordenaarsles te gaan was er niet. Dus werd ik Samoerai, ook leuk !

Een zwaard had ik zo in elkaar geknutseld van een stok met ons grote huishoudmes en een rolletje plakband, een sok met zand erin als extra wapen, en trappen en slaan kon ik mooi op mijn kamer oefenen.

Dus, op een mooie woensdagmiddag was het zover. Arthur had al duidelijk laten blijken dat mijn hoofd er na school van af ging om paling mee te vangen. En eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik daar aardig tegenop zag.

Tijd voor sluiproutes naar huis. Maar dat mocht niet baten. Ook omdat er maar twee wegen naar huis waren, of een uur omfietsen. Dus ik gokte verkeerd. En daar stond Arthur. Met zijn vriendjes. Wel 5. En ik begon het nutteloze van mijn actie in te zien. En kreeg een klap in mijn gezicht die heel erg zeer deed. En toen een stomp in mijn buik, een schop tegen mijn schenen en een knal met een stok op mijn hoofd. En dat deed echt zeer, en ik voelde ook bloed.
En ik bedenk me niet langer, haal uit en schop Arthur zo hard in zijn ballen dat iedereen het hoorde kraken.

Dat was mijn gelegenheid om te bedanken voor het gezelschap en me met gezwinde spoed me naar huis te begeven. Alwaar mijn moeder het nodig vond om toch even via de dokter te gaan. En hoe gezellig, ook Arthur was daar, met zijn moeder. Onze moeders schenen elkaar te kennen, maar geen vriendinnetjes te zijn, een onderkoeld groetje deed het hem voor mij.

Het bleek dat er zeker 1 bal van Arthur minstens defect was. En het gehele onderwerp reproductie was iets waar in een later stadium zeker onderzoek naar verricht ging worden. In vertrouwen vertelde de dokter mij dat Arthur hem had verteld dat een ongelukje op de fiets de reden van het doktersbezoek was. In vertrouwen deelde ik Dok mede dat ik misschien wel taai was, maar zeker niet om op te trappen. En voor het eerst kon ik mijn hele verhaal kwijt. Ik heb een uur bij de dokter gezeten en eindelijk mijn tranen en frustaties kunnen laten gaan. 10 jaar en zo'n verwrongen beeld van de maatschappij, dat belooft wat !
En ondertussen kreeg ik nog eens twee hechtingen in mijn hoofd en een dik verband om mijn been. Service van het ziekenfonds.

Het resultaat van mijn actie was dat ik niet meer werd geklierd door Arthur. Ik ben gewoon nog 1 keer in elkaar geslagen door zijn vriendjes, maar dat was redelijk halfslachtig, en stelde op een beetje pijn na niet zoveel voor.
Maar het leukste was dat ik nu eindelijk op Judo mocht. En dat was leuk. Vechten om de lol, stoeien met beleid en leren hoe zowel je eigen lichaam werkt als dat van een ander. Leren hoe je je eigen reacties en die van een ander kan inzien. En eventueel kan gebruiken om actie op te ondernemen.
En vooral, rennen. Ik heb leren wegrennen op Judo. Conflict beheersings techniek 1: wegwezen. Nuttige informatie !
En dat samen met een ietsje verhoogt zelfvertrouwen gaf een marginale betere start aan mijn pubertijd. Niet dat het heeft geholpen hoor, wat een drama, dat puberen zeg, jezus nog aan toe. Blij dat ik daar nu overheen ben (midlife crisis komt er al weer bijna aan.)

Het Leukste is eigenlijk dat ik heus nog wel eens geklierd ben, en situaties zijn ook nog wel eens uit de hand gelopen, maar nooit meer zo slepend als met Arthur.
Ik heb hem later nog eens gespoken op een schoolreunie, en inderdaad, hij was niet vruchtbaar, maar dat was uiteindelijk ook niet zo'n probleem. Want reproductie was in zijn relaties niet aan de orde. Op zijn 23e is hij overleden aan Aids, best vroeg. Ik kon er echter geen traan om laten, hij heeft mijn jeugd zo getekend dat ik het alleen maar fijn kon vinden dat hij dood was.
Maar een beetje wroeging zal ik ook alijd houden. Dit is een zeldzame actie van mij geweest die iemand de rest van zijn leven heeft getekend, en dat is niet helemaal zoals ik het zou willen. Maar ja, c'est la vie.

En zo heb ik dus een klootzak in zijn klootzak geschopt.

Liedje !