drukte

Door MsD op dinsdag 30 november 2010 01:45 - Reacties (14)
Categorie: blabla, Views: 3.942

lang, lang geleden...

het is druk. druk in mijn hoofd. Al een poosje lijkt het alsof alles teveel wordt, elke impuls duizendvoudig versterkt wordt en ongecontroleerd door mijn hoofd blijft spoken.Teveel informatie in te korte tijd verwerken en uitwerken, teveel veranderingen die ik niet kan of mag negeren, teveel collegae die ik niet in de kou wil laten staan, en een baas die in mijn nek staat te hijgen en me complimentjes geeft. Ik weet wel dat ik goed ben, ik weet wel dat ik dit soort zaken kan opzetten, maar niet helemaal alleen, niet als ik ook wordt tegengewerkt door mijn bijna ex-collegae. niet als. als. als.

Elke impuls, elke input stoort. Geen uitgang is beschikbaar. De draadjes in mijn hoofd beginnen zonder isolatie contact te maken, en creeeren de meest wazige beelden. Ik weet dat het niet kan, ik weet dat het niet klopt, maar mijn rationaliteit is duidelijk ondergeschikt aan mijn emoties.

Ik haat dit gevoel. Ik weet dat het fout gaat, maar kan met geen mogelijkheid een manier meer verzinnen om er iets aan te doen, behalve mijn uiterste best te doen op de dingen waar ik zo hard mee bezig ben,. De dingen die ervoor zorgen dat het niet goed gaat. Ik haat dit gevoel.

Geen idee waar ik naar toe ga deze avond, mijn vriendin is ergens anders, dat is jammer, thuis is het dus ook maar eenzaam. Een goede vriend opzoeken, kijken of ik daar iets op een rijtje krijg. Maar halverwege de treinrit ben ik al vergeten wat ik aan het doen was, en huilend op een bijna leeg station sta ik op de trein naar huis te wachten.
Maar waarom ik zo moet huilen, en waarom ik niet direct een dokter opzoek, ik weet het niet.

Schaamte zal zeker een rol spelen, zogenaamde trots naar collegae ook. Ondergeschikten zal ik niet snel laten blijken hoe kut ik me voel. En mijn contract is niet zo degelijk dat mijn baas me heel fideel zal behandelen. Daarvoor heeft hij ook al teveel ontslagen. Geen inkomen is ook niet alles. Hoe zit mijn verzekering eigenlijk ? kan mijn vriendin dit aan. wat zullen mijn vrienden denken.
Twee seconden. Pure paniek. Een focus op gedachtenstromen is er niet meer. De mogelijkheid om zelf in te grijpen wordt steeds kleiner.

Ik vermoed dat ik hulp nodig heb, maar wie dan ?
Ik ben toch degene die altijd raad en daad geeft, die altijd klaarstaat om te helpen ?

Ik sleep me naar mijn werk, het is half zes 's ochtends. de nachtwaker kijkt verbaasd, in zijn logboekje ben ik nog nooit voor half 10 aangekomen.
Mijn computer staat aan, zoals altijd, code links, documentatie rechts. boekjes in het midden, drie koffiebekertjes met plakband aan de monitors. Ik vemoed dat ik mijn werkplek wel eens had mogen opruimen. Ordelijk werken is al een klus, maar nu is het echt uit de hand gelopen.
Ik smijt een monitor op de grond. schop de pc kapot en ga naar huis. De baas belt op. de vierde keer neem ik op.
Na zijn scheldkannonade meld ik hem dat ik denk dat ik misschien wel ziek ben, of hij PZ wil informeren. Ik denk niet dat het me gaat lukken.

Huilend smijt ik de telefoon tegen de muur. Ik heb nu werkelijk geen idee wat er met me gebeurd. Alles loopt door elkaar heen, geen rust in mijn hoofd, geen seconde stilte in mijn hoofd. En ik weet het niet meer. Ik zit op een stoel, en zit maar. mijn vingers in mijn oren, mijn ogen dicht. Zacht wiegend, hopen dat ik in slaap val, maar de slaap komt niet, de drukte wel.

Mijn vriendin was de volgende dag zo bijdehand om even een arts te bellen, en na een spoedoverlegje mocht ik met een doos pillen in mijn mik wel thuis blijven, maar de arts zou elke drie uur bellen met mijn vriendin. en ik mocht de deur niet uit.

Ik noemde het maar gewoon overspannen, de dokter en psychiater hadden de diagnose burn-out gesteld, maar daar was ik toch te jong voor ?

Ik heb de pillen braaf genomen, ben gaan slapen, en heb 48 uur alleen maar geslapen, nadat ik meer dan 72 uur alleen maar wakkker was geweest.

Dat de ellende toen alleen nog maar was begonen kon ik niet weten.

Maar daarover een andere keer :-)