2 stuks. klein en ietsje minder klein.

weertje

Door MsD op donderdag 29 april 2010 15:30 - Reacties (16)
Categorie: kinderen, Views: 3.168

Ik zit lekker in de zon, de kinderen in de tuin aan het doen wat kinderen horen te doen. Lekker een boekje erbij, af en toe een emmer water naar een kind mikken. Lekker.

Ik kijk naar mijn jongste, 5 maanden nu, en bedenk me dat dit mormeltje over een jaartje ofzo ook zo lekker kan ravotten. Grote broer (3,5 jr) springt weer eens van grote hoogtes in de zandbak, rolt een keer om, rent naar ons toe, knuffelt zijn zus, en geeft mij ook een dikke zandzoen.

Vanavond iedereen douchen, denk ik vaag op de achtergrond, terwijl ik het zand uitspuug, het meisje afstof, het jochie een beker water geef.

Maar die poging mislukt, het water gaat vrolijk over ons heen. Een brei van verse pootaarde met zand, takjes en bloemblaadjes, en een sokje (?) wordt vakkundig in mijn nek gestort.
Ik grabbel wat prut uit mijn t-shirt, wrijf er wat peuterharen mee in, en denk dat dat douchen maar ietsiepietse eerder moet.

De jongste vind het geweldig, en ligt een partij te hinniken. Dat is natuurlijk olie op het vuur voor de oudste, oftwel, modder op de baby.
Raar genoeg doet hij het alleen op haar voeten. Prima, ik zeg er ook maar niet teveel van. Zelfregulering zolang het kan, en soms gaat dat goed. Over een minuutje maar even een korte pauze inlassen om tot rust te komen, voordat de zooi uit de hand gaat lopen.

Ik pak mijn boekje op, en zie dat het nu echt een pulpgeval is geworden. James Haddley Chase is al geen echte literatuur, maar nu is het zelfs geen stuiver meer waard. Goede keus. Nooit een boek mee naar buiten duurder dan gratis.

Ik klop de laatste restjes modder uit me,spuit ons even schoon en zet een lekkere beker water voor ons neer, met een rijstewafel. Met niks erop, want dan plakt er alleen maar zand op, schijnt.
Ik roep hem erbij, merk dat de kat daar ook op reageert, dus ook even wat kattenknabbels. Terwijl het jongetje de kat voert met knabbels, en zichzelf met een rijstewafel, verschoon ik even het meisje, en pak de peren/banaan/appel prut die ik net heb gemaakt. En een extra appel. En nog meer water, want de kat drinkt nu uit mijn beker.

Ik sjok lekker naar buiten, pak een stoel en ga een klein meisje volproppen met gemalen fruit. Vol verwondering kijk ik hoe er een gigantische hoeveelheid naar binnen gaat. En blijft. Een wonder.
Zoonlief besluit dat hij dat ook kan, en na enige pogingen gaat er zowaar ook een hapje wel in haar mond. En dat was ook wel genoeg. Na het opeten van zijn appel mag hij de rest.

Ik besluit dat het tijd voor een middagdutje gaat worden voor dat kleine meisje dat weliswaar vol bewondering naar haar grote broer kijkt, maar de oogjes zijn al minder groot dan een uurtje terug. Lekker slapen.

Ik loop met haar naar boven, kijk nog even vertederd uit het raam. En zie hoe er een kat op een hoofd wordt gezet.
En dat mag, kat vind zoonlief leuk. En dat vind ik weer leuk. Maar het verbaast me af en toe wel. Een groot gedeelte van onze kennissenkring heeft wel één of meerdere littekens van dat beest. Maar hij is dus ook erg lief.

Ik mik de uk in bed, brul even een slaapliedje, en kan weer lekker naar buiten.

Ik zie dat er nu ook voor hem boekentijd is gekomen, een hele bieb aan boeken ligt in een kring op de grond, en hij in het midden, van elk boek een beetje lezen.

Ik hoef nog steeds niet in te grijpen, alles gaat goed.

Ik zoek de kat nog even op, aai over zijn koppie. Een intens ontspannen gevoel.

Samen lezen we wel 3 boekjes, die met die mol en de poep blijft lachen. Ouders onder ons weten genoeg :-)

Voor we er erg in hebben wordt de baby weer wakker, we doen een wedstrijd wie het eerst bij haar is om een zoentje te geven, uiteraard verlies ik. Even een dikke appel/peer/banaan poep verschonen, en dan is het tijd voor melk. Of ik dat even in alle rust mag doen, en dat mag, maar pas nadat hij de eerste slokken aan zijn zusje heeft gegeven. En terwijl ik allerlei liedjes over sinterklaas voorbij hoor gaan, het is bijna mei, maar goed, prop ik een grote fles melk in mijn dochter. Zonder ook maar een druppel te morsen (applausje !) slobbert ze alles op. Een hele dikke boer en bijpassende scheet later mag ze weer lekker op het kleed met blokken spelen. En wat een feest, broerlief gaat torens maken. Maar wel van grote LEGO, duplo dus. En ze worden weer hoog, en ze vallen weer om en we hebben dikke pret.

Als ik besluit dat het tijd is om eten te gaan maken hoort de hele buurt dat we pasta gaan eten, naar het schijnt.
Goed idee, lekker een pasta salade, veel groentes, altijd goed met warm weer.
Samen snijden we alles in min of meer kleine stukjes, rossen alles in een schaal, en eten de helft alvast op, stel je voor dat mama zometeen alles op eet zeg ! en gaan nu maar eerst even lekker douchen. Lekker met zijn drietjes douchen en badderen tot we helemaal glimmen. Ik hoor mijn vrouw al thuis komen, die direct doorloopt naar de douche, ons even fijnknuffelt, en ook onder de douche stapt.

Terwijl ik mijn dochter aankleed worden de geluiden onder de douche van dermate aard dat ik toch even een korte blik moet werpen.
Laten we zeggen dat een watersnood OOK binnenshuis kan plaatsvinden. Meer woorden wil ik er niet aan kwijt.

Ik zet mijn dochter lekker in haar hangstoeltje, een één of ander gaar knuffelbeest in haar handen, en dek de tafel af.

Als mijn vrouw en zoon naar beneden komen zijn ze allebei lekker loom, tammetjes en hongerig.
Het eten smaakt geweldig, en na een uurtje is het tijd om af te ruimen. Helemaal vol, aldus mijn zoon, die het niet kan laten nog snel even de restjes paprika van de grond te rapen.
Al knabbelend gaan we naar boven, rennen weer naar beneden, helemaal de nachtzoen vergeten !
Na een tien minuten vind ik het wel welletjes, en vraag maar eens of we nu dan naar boven zullen gaan. Halverwege mijn zin is hij al op de trap.

Snel de kleren uit, pyama aan, tanden poetsen, en dan een mooi verhaaltje lezen.
Ik doe een halfslachtige poging om iets anders dan de krokodil die wel een kindje lust te willen lezen, maar wordt gestoord door de kat.
Die heeft een merel te pakken, en deponeert 'm vrolijk op mijn zoons kussen.

Dit vraagt om een verantwoorde aanpak, niet teveel dood en bloed, geen verhalen over krokodillen erbij betrekken en tijgers zijn wel lief, denk ik nog.
Maar mijn zoon verteld al dat die vogel dood is, en dat dat niet erg is, want dat doen poesjes, en de onze zeker, en krokodillen kunnen ook heel hard bijten, maar dat is ook niet erg want dan moet je gewoon even weg zijn.

Gerustgesteld lopen we dat verhaaltje nog even af, en geef hem een hele dikke knuffel, en die vogel mogen we morgen in de tuin begraven. Echt waar, in een kistje.

En dan valt hij in slaap, en ik hoor mijn vrouw de jongste naar bed brengen.

Ik loop naar beneden, gef mijn vrouw een knuffel en schurk lekker tegen haar aan met een goed boek en een kopje thee.

En ik vertel dat ik me af en toe verbaas over 3 jarigen. En ook over baby's.
Maar vooral over de zelfredzaamheid die ontwikkeld wordt. Een beetje sturen in plaats van corrigeren, begeleiden en helpen inplaats van aangeven.

Dit zijn de dagen die ik koester, en goed in gedachten hou als we weer eens ruzie om een stuk wortel maken. Als er met blokken tegen hoofden gegooid wordt, en het eten niet blijft zitten waar het hoort. En dat kan zomaar morgen alweer zijn. Blijft lachen met kinderen.

Ik ben eigenlijk heel trots op papa zijn.

(ook om 4 uur 's nachts, als er een brakend kind aan je bed staat, terwijl je zelf net een kwartier boven de plee hebt gehangen, trots, maar heel even niet heel gelukkig).

Eind van de avond de baby nog even voeden, en dan zelf ook lekker naar bed. Even de ontbijtspullen klaar zetten, en een laatste kopje thee.

Stilletjes even de kinderen bekijken, voorzichtig dat ene voetje ook onder de dekens stoppen, een laatste aai over twee hoofdjes.

Lekker slapen. Lekker weer.

De leuke begrafenis

Door MsD op woensdag 17 maart 2010 09:30 - Reacties (35)
Categorie: kinderen, Views: 4.331

Dat een begrafenis niet altijd een drama hoeft te zijn heb ik aan den lijve ondervonden.

Een oudoom van mij hield het voor gezien, niet teveel ellende op zijn sterfbed, een respectabele leeftijd, en zeker een mooi leven. Dus alleen verdriet dat hij dood was, geen schijnheilig gedoe eromheen. Want daar houden we niet van, toch ? Over de doden niets dan goeds.

Dus ik mocht daar ook naar toe, leek me bijzonder gepast, want het was een leuke kwibus in zijn leven, serieus, maar altijd vrolijk (naar buiten toe), een echte durfal en in zijn jeugd een branie van je welste. De laatste van een rijtje broers, zijn oudere broer was mijn opa, en daar heb ik heel wat tijd mee platgeslagen.

Mijn zoon was net een jaar ofzo, hij kon in ieder geval net lopen, en vond dat dat dus ook de hele tijd moest gebeuren. Prima, tijdens de dienst ging ik wel in een hoekje bij de deur zitten zodat ik zonder problemen weg kan sneaken. Komt alles in orde.
Dacht ik nog. Naïef.

Na een poosje lekker onderuitgezakt te hebben, en mijn zoon lekker door de kerk te zien rondrennen kwam het moment daar. Iedereen even staan, muziekje aan, rust.
Not.
Altijd op dit soort momenten moet er dus gepoept worden. En nou wil mijn zoon dat altijd eerst aankondigen, hard! Om dan luidruchtig persend met een erg rood hoofd te laten merken dat het menens is.
En het was menens, in de stilte dat mijn oudoom naar binnen werd gedragen hoorde een hoekje van de kerk hoe hard een heel klein jongetje kan poepen. En ruiken. God wat een stank. Op de een of andere manier is kinderpoep in huis, in alle rust een stuk minder erg dan precies die zelfde kinderpoep in een museum, een café of op een begrafenis.
Laten we het er op houden dat er een aantal neuzen al licht verwijtend naar mij en mijn zoon keken. Maar goed, familie, dan kan dat gebeuren.

In mijn ijdele hoop dat mijn kind nu rustig even de eerste toespraak zou kunnen afwachten, puur uit piëtieit voor de spreker, nam ik hem op schoot.
Dom.dom dom. Kinderpoep buitenshuis loopt ALTIJD direct langs de luier naar buiten, en zoals gezegd, stinkt extra. Maar is ook extra zichtbaar. Ik besloot er een einde aan te maken, en lekker naar buiten te gaan.
Ik sta op, en hoor de spreker zeggen: Gossie, wat leuk, de Jongste van de familie ! laten we die het eerste kaarsje op de kist aansteken.
Geweldig idee ! meestal. Maar Nu-Even-Niet. Maar ga maar eens in een volle kerk melden dat we zo wel even terug komen, maar dat ik eerst de poep van mij en mijn kind af moet schrapen. Werkt niet. Dus kind op de arm, doek ergens om heen, en hop de fik in die kaars. Groetje naar oudom, sorry nogmaals. En met gepaste serieuse blik naar buiten lopen.
Het eerste gegniffel was al te horen.

Goed, in een kerk zijn meestal geen babyverschoonruimtes. Geeft niet, daar mag je als man meestal toch niet komen aangezien dat ALTIJD op de dames wc is. Hoeze emancipatie ?
Maar wel een invaliden toilet, lekker ruim, handig, dacht ik. Dom.
Ik mik mijn kind neer, ros zijn kleren van zijn lijf, poets hem lekker schoon, nieuwe luier om, kleertjes aan, Voilá, een schone zoon.
Ik was even mijn handen en hoor Klik.
Dat is nooit goed als je je handen wast. Zeker niet met een klein kind in de buurt. Maar dat was dus het noodkoord, keurig 30 cm. boven de grond, mooi rood touw.
Whooop, Whooop, Whooop. Goddank, een slowstarter, tijd om het uitknopje te vinden voordat de pleuris uitbreekt.
Draadje volgen, naar buiten, richting kerkdienst, nee, dat ga ik niet doen ! lekker naar buiten. SNEL !
Buiten kan mijn kind even lekker rondhobbelen, de hele kerk rond, en nogmaals.
Tijdens de eerste ronde hoorde ik het alarm rustig aanzwellen. En na flink wat geschuifel en gestommel ging het uit. Dat luchte op. Poeh.

In mijn wijsheid had ik maar besloten om niet meer naar binnen te gaan, leek me vrij kansloos. Dus even via de supermarkt voor bananen en andere lekkernijen, om dan lekker naar de begraafplaats te gaan. Het was toch mooi weer, dus een uurtje of wat buiten is alleen maar fijn. Op de begraafplaats aangekomen waren ze nog bezig het gat te maken, met een graafmachine.
Eigenlijk zijn graafmachines kindermagneetjes. In ieder geval wel voor de mijne. Hij moest en zou hier heel erg bij zijn, en dat liep uit op een babbeltje en ik mocht ook wel eens proberen, en een foto van mijn kind met begraafplaatsgraafmachinemachinist (!), kortom dikke pret, maar het gat was er nog niet helemaal toen de kist er al wel was.
Sorry.

Onze actie in de kerk was niet geheel onopgemerkt gebleven, en de meeste mensen hadden het feest der herkenning toen ze ons zagen. Positief, dat wel. De stemming zat er goed in, en zo had mijn oudoom dat vast gewild. Yeah, right.

Tijdens de ceremonie op het veld is er bijzonder weinig geluisterd naar de nabestaanden. Er was een klein jongetje bezig om ver te springen van de hoogste graven die er waren. En dat ging soms goed, soms wat minder, maar het was wel erg leuk. Ik liet het maar langs me heen gaan. Lachen is beter dan huilen is mijn credo.

Maar het zakken van de kist was voor hem het moment om keihard te brullen: PAS OP GAT!
Ik zakte er vrolijk naast in de grond. En heb nog nooit meegemaakt dat de kist lachend de grond in ging.

De receptie erna was lekker rustig, gelukkig kwamen de kinderen van mijn oudoom nog even melden dat ze dit de leukste begrafenis ooit vonden, weliswaar van hun vader, maar wel leuk.

De worstenbroodjes leken op mijn piemel, en dat weet nu iedereen.

Jankend van het lachen gingen we maar weer naar huis, leek mij de beste oplossing.

Gelukkig kreeg ik later nog een leuk briefje van de nabestaanden, dat ze het echt erg fijn vonden dat mijn zoon het eerste kaarsje had aangestoken, en dat het toch ook wel erg leuk was dat we er waren. Een beetje chaos hoorde er bij.

Dat was dus de begrafenis van mijn oudoom. Kinderliefhebber en dierenvriend. Ik meen dat ik hem recht heb gedaan. Maar helemaal zeker ben ik er niet van. Gelachen hebben we, dat dan weer wel. En dat is soms ook erg belangrijk. Ook op begrafenissen.