de rest van mijn leven :-)

leren opletten

Door MsD op donderdag 20 oktober 2011 23:15 - Reacties (20)
Categorie: blabla, Views: 4.342

Tegenslagen heb je om de haverklap in het leven , de ene keer wat meer dan de andere keer, jijzelf net wat vaker dan de buurman. Iemand die zelfmoord heeft gepleegd heeft natuurlijk niet goed naar de alternatieven gekeken, maar als je zelf met een doos pillen op je bedrandje zit zie je duidelijk dat er geen alternatieven zijn.

Even niet opletten en je ligt onder de bus, wijze woorden van je ouders. Vroeger toen er nog een handje achter je was om je aan je jas weer op de stoep te trekken. Een wit hoofdje van de schrik en een flinke opvoedkundige partij verkeersregels als enige consequentie
.
Nu sta je er alleen voor, en moet je zelf opletten, Of erger nog, je moet nu zelf dat handje zijn om je eigen kinderen op de stoep te trekken. Even niet opletten en niet JIJ maar je kind is dood.

Wat een verantwoordelijkheid. En daar rol je gewoon naar toe, het leven stuurt je vanzelf in de positie waar je beter kan en dus moet opletten. Volwasssen worden noem je dat. Of ouder en wijzer. Komt tijd komt raad.

Punt is dat er altijd momenten zijn die je NIET zag aankomen, de dode hoek van je leven zeg maar.

En dan kunnen dingen ineens spannend worden. Dit zijn de momenten om te groeien, te leren en iets verder te komen. Of juist niet. Depressie, stagnatie, dikke ellende vallen je ten deel.

Iedereen herkend hier wel iets van, en het is ook altijd eenvoudig uit te leggen.
(--Je loopt/fietst door de regen, je krijgt het koud, je bent kletsnat. Wat nu ?, optie1: volgende keer iets warmers aantrekken, optie2:niet naar buiten gaan als het regent, optie3: snel naar binnen brrrr, optie4:ik ga nu de hele dag sjagrijnen, optie5: ik ga nu janken en hou niet meer op, optie6:Maar ik ga wel sneller dan de auto's in de file --)

Kortom in elke situatie zijn er andere mogelijkheden, maar soms zie je ze even niet door de afleiding van de situatie. Nieuwigheid en onbekendheid. Leren is het devies.

Maar als er teveel ineens op je afkomt lukt leren niet zo best. Zwemmen leer je echt niet door de eerste keer in drie meter diep te springen, dat doe je ook in stapjes.

Even niet opletten en een potentieel leermoment is ineens een tegenslag in je leven.

Wat een rare omslag kan dat zijn, ineens vallen je opties uit. Inplaats dat je allerlei opties doorloopt om te kijken wat er van te leren valt val je uit. De een heeft het met zijn tentamens, de ander als hij de belastingpapieren invult. De een met een leuke vrouw die wordt voorgesteld, de ander bij zijn schoonouders :-)

Iedereen heeft ontwikkelgebieden, maar niet alles is relevant om mee bezig te zijn. Ik heb echt geen behoefte om de relatie met mijn schoonouders aan te pakken, ik ga wel voor de dode momenten in de conversatie. Gelul over mobieltjes, auto's en computers kan ik uren volhouden als het moet. En ja, soms moet dat.

Soms merk je dat je echt iets moet met jezelf, de TV straalt het elke dag naar je toe. Idols, Topchef, Holland's got Talent, Lingo. Iedereen wil zijn eigen verworven kwaliteiten meten aan een ander, en gaat meestal onder het genot van onze ogen gigantisch op zijn bek. Thuis zien we 10 letterwoord van Lingo natuurlijk direct, toch ?

Maar je merkt vooral dat je iets met jezelf moet als anderen dat tegen je gaan zeggen, waarbij 'je moet nodig eens op vakantie' nog een subtiele uiting van je collega is om te zeggen dat je een pesthumeur hebt en al drie weken de kantjes eraf loopt.

Waarbij het kapot smijten van je 'Ik Baas, Jij Baast, Wij zijn Bazen- Mok' natuurlijk niet de beste reactie was. Maar ja, de andere opties zag je even niet.(=echt waar gebeurd)

Gelukkig zijn ook hier programma's voor op de buis, dus echt nadenken hoeft ook nog niet. Een avondje passief naar Uitstel van Executie of Begin in een nieuw land Opnieuw geeft je de indruk dat het wel meevalt met jezelf. Meten langs de lat van een ander werkt weer niet.

Verbazingwekkend hoeveel methoden er in de huidige maatschappij zijn die doen alsof ze je jas vasthouden bij het oversteken, maar je eigenlijk een duwtje geven. De continue spanningsboog die wordt gecreeerd in tv programma's is behalve best wel knap ook best wel verontrustend. We besteden heel veel tijd en eigenlijk ook energie aan volslagen onzin en doen alsof dat het belangrijkste is van de hele avond.

Mijn grootste referentie moet wel Wegmisbruikers zijn. De ene helft is reclame , de andere helft is Mr. Koos Spee die weer iets moet uitleggen wat je met het halen van je rijbewijs ook moest weten. De andere helft is een vooruitblik naar het einde van het programma, en dan is er ook tussendoor nog te zien waarom we naar de reclame kijken, en naar Mr. Koos Spee luisteren. Heel bizar. En dan is het onderwerp nog nieteens aan de orde gekomen. Namelijk dat je dat programma kijkt omdat je je net als iedereen ergert aan de aso's op de weg. Natuurlijk doe je zelf ook wel eens iets niet helemaaal goed, maar zo erg als op tv, nee.

Meten langs de lat van een ander.

Het gras is groener aan de overkant, maar de sloot is wel erg breed.

Verbazingwekkend hoe weinig mensen gewoon zijn om een jasje vast te houden van zomaar iemand. Als je ziet dat iemand oversteekt zonder kijken zou eigenlijk iedere vezel in ieders lijf moeten schreeuwen en het jasje moeten pakken. Maar we kijken de andere kant op om de klap niet te hoeven zien.

We zijn flink in slaap gevallen ergens. We hebben een bootje gemist. In de maatschappij zie dit natuurlijk duidelijk, maar zie je het thuis ook? Zie het bij jezelf ook ?

Even niet opletten en je bent dood, of je hebt de dood van een ander op je geweten. En dan worden de alternatieven inderdaad beperkter. Tot die tijd, goed opletten. Echt doen.

even de cijfertjes

Door MsD op zondag 5 december 2010 00:35 - Reacties (9)
Categorie: blabla, Views: 4.536

Ik ben nu een klein poosje wat leuke verhaaltjes aan het posten.
Doe ik ook met erg veel plezier, en vind het helemaal leuk om op een tech-site zoals Tweakers zoveel overwegend leuke reacties to mogen ontvangen op mijn uitgesproken niet tech blogs.
Dat de Tweaker dus niet persť alleen maar tech/nerd/elektro/pc/kabeltjes/auto/mobieltjes georienteerd is vind ik uiterst bemoedigend. Dat er ook Tweakers zijn die er helemaal niets mee hebben vind ik nog veel fijner. Techie nerds (sorry hoor) zorgen voor de diepgang die soms keihard nodig is, die moet ik niet lastig vallen met zweefgelul praatjes over mij en mijn gevoelens of ervaringen. Zonde tijd.

Maar die enorme hoeveelheid anderen, die een enorme hoeveelheid reacties achterlaten, dat voelt fijn. Dank daarvoor.

Om even een klein inzicht te geven in wat ik veel noem, alles is relatief, niet waar, gooi ik eens wat getallen naar voren.
Statistieken vind ik leuk, maar heb helemaal geen zin in mooie berekeningen en profielanalyses, mogen jullie doen, zijn jullie geheid beter in.

Ik heb tot nu toe 13 blogs gemaakt met een beetje serieuzer ondertoon. Dit heeft mij een Staggering 35225 views opgevelerd. Nogmaals, dit vind ik voor een non-tech blog op een tech site erg veel views.
Mijn top in views was mijn relaas over De Klootzak, 4152 views op moment van schrijven, en dat vind ik een heleboel, dat er meer dan 4000 mensen zijn die iets van mij lezen (en een spijt dat ze hebben :-) ) streelt mijn ego enorm.

Deze 13 blogs leverden mij nog eens een 399 reacties op. Ik weet niet meer hoeveel ik heb verwijderd wegens kutreacties, maar meer dan 5 kan het niet geweest zijn, niet verkeerd, helemaal niet verkeerd.
Ook hier is De Klootzak hofleverancier met wel 67 reacties, en hiervan heb ik er zeker 1 verwijderd, dus eigenlijk 68 reacties. Veel. Erg veel. Dank u allen.

Ik weet dat er blogs zijn met veel meer views, maar ook een heleboel met veel minder. Ik weet dat Tweakers net 354686 geregistreerde gebruikers heeft, daarvan pak ik dus maar een heel erg klein stukje, maar ik vind de absolute aantallen zo leuk.


Mijn eerste post dateert van 10 maart 2010.

En omdat ik het echt niet kan laten pletter ik nog snel even de leesvoer links, sorry maar in mijn blog mag dat. Schaamteloos of trots ?

Here we go:

Lief
Black Sabbath
papa ?
begrafenis
de leuke begrafenis
emacipatie
rust
opa en oma
computerellende in 2 bedrijven
weertje
oma en opa
de klootzak
drukte

De laatste post (deze uitgezonderd) is van 30 november 2010.
Dus ruwweg 9 maanden, 13 posts, dat is dus, eh, iets meer dan 1 per maand.

De post waar ik eigenlijk het meest trots op ben is de eerste. Lief.
Niet omdat het de beste is, maar omdat ik hier een keuze maakte, dat ik niet over tech ga blaten, daar zijn andere Tweakers beter in, veel beter zelfs.

Ik krijg vaak de vraag of wat ik schrijf echt is of niet. Ja, het is echt gebeurd. Lang genoeg geleden om door de mangeling van het geheugen gehaald te zijn. Maar de meeste feiten en situaties zijn correct. Namen niet, die zijn veranderd, meestal.

Complimenten te over. Soms ook erg ontroerende reacties, soms lekker bot. Eigenlijk heel erg weinig echt negatieve reacties. Op mijn serieuze blogs, dan.
Wie kent nog de Trivia ?
Dat was ook leuk, en wie weet heb ik nog wel eens wat tijd over :-)

Eigenlijk moet ik zeggen dat het hele Tweakblog verhaal bij mij erg aanslaat. Ik vind het erg leuk, blijkbaar zijn er genoeg van jullie Tweakers die het ook leuk vinden.

Ik kan alleen maar zeggen, Dank jullie allemaal. Heel erg. En Alsjeblieft.
Oh en mijn vrouw is weer zwanger, dus ergens volgend jaar gaat er structureel minder geschreven worden. Maar het geeft ook wel inspiratie, we zullen zien.

Nogmaals, dank.

drukte

Door MsD op dinsdag 30 november 2010 01:45 - Reacties (14)
Categorie: blabla, Views: 3.942

lang, lang geleden...

het is druk. druk in mijn hoofd. Al een poosje lijkt het alsof alles teveel wordt, elke impuls duizendvoudig versterkt wordt en ongecontroleerd door mijn hoofd blijft spoken.Teveel informatie in te korte tijd verwerken en uitwerken, teveel veranderingen die ik niet kan of mag negeren, teveel collegae die ik niet in de kou wil laten staan, en een baas die in mijn nek staat te hijgen en me complimentjes geeft. Ik weet wel dat ik goed ben, ik weet wel dat ik dit soort zaken kan opzetten, maar niet helemaal alleen, niet als ik ook wordt tegengewerkt door mijn bijna ex-collegae. niet als. als. als.

Elke impuls, elke input stoort. Geen uitgang is beschikbaar. De draadjes in mijn hoofd beginnen zonder isolatie contact te maken, en creeeren de meest wazige beelden. Ik weet dat het niet kan, ik weet dat het niet klopt, maar mijn rationaliteit is duidelijk ondergeschikt aan mijn emoties.

Ik haat dit gevoel. Ik weet dat het fout gaat, maar kan met geen mogelijkheid een manier meer verzinnen om er iets aan te doen, behalve mijn uiterste best te doen op de dingen waar ik zo hard mee bezig ben,. De dingen die ervoor zorgen dat het niet goed gaat. Ik haat dit gevoel.

Geen idee waar ik naar toe ga deze avond, mijn vriendin is ergens anders, dat is jammer, thuis is het dus ook maar eenzaam. Een goede vriend opzoeken, kijken of ik daar iets op een rijtje krijg. Maar halverwege de treinrit ben ik al vergeten wat ik aan het doen was, en huilend op een bijna leeg station sta ik op de trein naar huis te wachten.
Maar waarom ik zo moet huilen, en waarom ik niet direct een dokter opzoek, ik weet het niet.

Schaamte zal zeker een rol spelen, zogenaamde trots naar collegae ook. Ondergeschikten zal ik niet snel laten blijken hoe kut ik me voel. En mijn contract is niet zo degelijk dat mijn baas me heel fideel zal behandelen. Daarvoor heeft hij ook al teveel ontslagen. Geen inkomen is ook niet alles. Hoe zit mijn verzekering eigenlijk ? kan mijn vriendin dit aan. wat zullen mijn vrienden denken.
Twee seconden. Pure paniek. Een focus op gedachtenstromen is er niet meer. De mogelijkheid om zelf in te grijpen wordt steeds kleiner.

Ik vermoed dat ik hulp nodig heb, maar wie dan ?
Ik ben toch degene die altijd raad en daad geeft, die altijd klaarstaat om te helpen ?

Ik sleep me naar mijn werk, het is half zes 's ochtends. de nachtwaker kijkt verbaasd, in zijn logboekje ben ik nog nooit voor half 10 aangekomen.
Mijn computer staat aan, zoals altijd, code links, documentatie rechts. boekjes in het midden, drie koffiebekertjes met plakband aan de monitors. Ik vemoed dat ik mijn werkplek wel eens had mogen opruimen. Ordelijk werken is al een klus, maar nu is het echt uit de hand gelopen.
Ik smijt een monitor op de grond. schop de pc kapot en ga naar huis. De baas belt op. de vierde keer neem ik op.
Na zijn scheldkannonade meld ik hem dat ik denk dat ik misschien wel ziek ben, of hij PZ wil informeren. Ik denk niet dat het me gaat lukken.

Huilend smijt ik de telefoon tegen de muur. Ik heb nu werkelijk geen idee wat er met me gebeurd. Alles loopt door elkaar heen, geen rust in mijn hoofd, geen seconde stilte in mijn hoofd. En ik weet het niet meer. Ik zit op een stoel, en zit maar. mijn vingers in mijn oren, mijn ogen dicht. Zacht wiegend, hopen dat ik in slaap val, maar de slaap komt niet, de drukte wel.

Mijn vriendin was de volgende dag zo bijdehand om even een arts te bellen, en na een spoedoverlegje mocht ik met een doos pillen in mijn mik wel thuis blijven, maar de arts zou elke drie uur bellen met mijn vriendin. en ik mocht de deur niet uit.

Ik noemde het maar gewoon overspannen, de dokter en psychiater hadden de diagnose burn-out gesteld, maar daar was ik toch te jong voor ?

Ik heb de pillen braaf genomen, ben gaan slapen, en heb 48 uur alleen maar geslapen, nadat ik meer dan 72 uur alleen maar wakkker was geweest.

Dat de ellende toen alleen nog maar was begonen kon ik niet weten.

Maar daarover een andere keer :-)

de klootzak

Door MsD op woensdag 14 juli 2010 10:45 - Reacties (67)
Categorie: blabla, Views: 6.713

Arthur was een klootzak. Vroeger toen we klein en onschuldig waren noemden we dat een klierjongen. Maar ook toen was het gewoon een klootzak.
Uiteraard was ik het slachtoffer. Ik was namelijk een sulletje, solitair ingesteld, afwachtende houding en mensenschuw. Tegenwoordig zou ik in alle trajecten van autisme gerelateerde aandoeningen mee moeten lopen. Maar dat was toen niet. Gelukkig maar, anders had ik nu geen verhaaltje.

Arthur was dus een klootzak. Zo'n zuiger die je in een sloot duwde als hij langs je liep. Die altijd een zakje met fietsventieltjes had. Mijn fietsventieltjes. Die het flikte om in je boterhambakje te pissen, een steen in een sneeuwbal tegen je kop aan te gooien (dank voor drie hechtingen) en meer van dat soort klierjongetjesstreken.
Klinkt leuk als derde persoon, maar als lijdend voorwerp in het verhaal was het beduidend minder aangenaam.

En op de een of andere rare manier kom je ook niet zomaar van dit streken af. Natuurlijk ben je rationeel (10 jaar en rationeel, wauw) en zeggen je ouders dat je hem moet negeren, maar de praktijk is dat je een groot gedeelte van je jonge leven vastzit aan een klootzak. Die altijd heel erg sterk is. En ik natuurlijk niet.

En op een dag had Arthur nog wat vriendjes meegenomen, want hij moest en zou opscheppen hoe stoer hij kon zijn tegen mij. En dat lukte hem goed. Een bloedneus later was het geklier weer over, en ik kon weer naar huis. Mijn moeder maakte er al geen heisa meer over, die was met andere dingen bezig. Dus ik trok mij terug op mijn kamer en fantaseerde de meest gruwelijke doden uit voor Arthur. En als ik er op terug kijk is het geen wonder dat ik een beetje een aparte kijk op leven en dood heb. Wat ik als 10 jarige heb verzonnnen was niet mals.

Het nadeel van Arthur's laatste actie was natuurlijk dat ik nu helemaal overgeleverd aan de hyena's was. Tijd voor actie, dus. Fantasierijk als ik was bedacht ik prachtige werktuigen om van me af te slaan. Maar ik vermoed dat mijn juffen en meesters het minder geslaagd vonden als ik inderdaad met mijn 'knuppel met 12 spijkers' of mijn 'elastieken bal met 100 naalden' op school zou komen aandraven. Dus tijd voor vechtsporten.
Geld om werkelijk op Nin-Jitsu, Full contact Karate, Extreem boxen of sluipmoordenaarsles te gaan was er niet. Dus werd ik Samoerai, ook leuk !

Een zwaard had ik zo in elkaar geknutseld van een stok met ons grote huishoudmes en een rolletje plakband, een sok met zand erin als extra wapen, en trappen en slaan kon ik mooi op mijn kamer oefenen.

Dus, op een mooie woensdagmiddag was het zover. Arthur had al duidelijk laten blijken dat mijn hoofd er na school van af ging om paling mee te vangen. En eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik daar aardig tegenop zag.

Tijd voor sluiproutes naar huis. Maar dat mocht niet baten. Ook omdat er maar twee wegen naar huis waren, of een uur omfietsen. Dus ik gokte verkeerd. En daar stond Arthur. Met zijn vriendjes. Wel 5. En ik begon het nutteloze van mijn actie in te zien. En kreeg een klap in mijn gezicht die heel erg zeer deed. En toen een stomp in mijn buik, een schop tegen mijn schenen en een knal met een stok op mijn hoofd. En dat deed echt zeer, en ik voelde ook bloed.
En ik bedenk me niet langer, haal uit en schop Arthur zo hard in zijn ballen dat iedereen het hoorde kraken.

Dat was mijn gelegenheid om te bedanken voor het gezelschap en me met gezwinde spoed me naar huis te begeven. Alwaar mijn moeder het nodig vond om toch even via de dokter te gaan. En hoe gezellig, ook Arthur was daar, met zijn moeder. Onze moeders schenen elkaar te kennen, maar geen vriendinnetjes te zijn, een onderkoeld groetje deed het hem voor mij.

Het bleek dat er zeker 1 bal van Arthur minstens defect was. En het gehele onderwerp reproductie was iets waar in een later stadium zeker onderzoek naar verricht ging worden. In vertrouwen vertelde de dokter mij dat Arthur hem had verteld dat een ongelukje op de fiets de reden van het doktersbezoek was. In vertrouwen deelde ik Dok mede dat ik misschien wel taai was, maar zeker niet om op te trappen. En voor het eerst kon ik mijn hele verhaal kwijt. Ik heb een uur bij de dokter gezeten en eindelijk mijn tranen en frustaties kunnen laten gaan. 10 jaar en zo'n verwrongen beeld van de maatschappij, dat belooft wat !
En ondertussen kreeg ik nog eens twee hechtingen in mijn hoofd en een dik verband om mijn been. Service van het ziekenfonds.

Het resultaat van mijn actie was dat ik niet meer werd geklierd door Arthur. Ik ben gewoon nog 1 keer in elkaar geslagen door zijn vriendjes, maar dat was redelijk halfslachtig, en stelde op een beetje pijn na niet zoveel voor.
Maar het leukste was dat ik nu eindelijk op Judo mocht. En dat was leuk. Vechten om de lol, stoeien met beleid en leren hoe zowel je eigen lichaam werkt als dat van een ander. Leren hoe je je eigen reacties en die van een ander kan inzien. En eventueel kan gebruiken om actie op te ondernemen.
En vooral, rennen. Ik heb leren wegrennen op Judo. Conflict beheersings techniek 1: wegwezen. Nuttige informatie !
En dat samen met een ietsje verhoogt zelfvertrouwen gaf een marginale betere start aan mijn pubertijd. Niet dat het heeft geholpen hoor, wat een drama, dat puberen zeg, jezus nog aan toe. Blij dat ik daar nu overheen ben (midlife crisis komt er al weer bijna aan.)

Het Leukste is eigenlijk dat ik heus nog wel eens geklierd ben, en situaties zijn ook nog wel eens uit de hand gelopen, maar nooit meer zo slepend als met Arthur.
Ik heb hem later nog eens gespoken op een schoolreunie, en inderdaad, hij was niet vruchtbaar, maar dat was uiteindelijk ook niet zo'n probleem. Want reproductie was in zijn relaties niet aan de orde. Op zijn 23e is hij overleden aan Aids, best vroeg. Ik kon er echter geen traan om laten, hij heeft mijn jeugd zo getekend dat ik het alleen maar fijn kon vinden dat hij dood was.
Maar een beetje wroeging zal ik ook alijd houden. Dit is een zeldzame actie van mij geweest die iemand de rest van zijn leven heeft getekend, en dat is niet helemaal zoals ik het zou willen. Maar ja, c'est la vie.

En zo heb ik dus een klootzak in zijn klootzak geschopt.

Liedje !

oma en opa

Door MsD op donderdag 10 juni 2010 15:51 - Reacties (39)
Categorie: blabla, Views: 4.217

Na de dood van mijn Opa kreeg mijn Oma de ruimte in haar leven die ze altijd had gezocht. De eerste actie die ze ondernam was een reis boeken. Niet naar Noorwegen waar ze al jaren kwam, Niet naar Tenerife, want daar was ze al zo vaak geweest met mijn opa. Nee, naar Rome. In een bus. Eurolines.
Niet omdat het goedkoper was, al vermoed ik dat dat wel een beetje meespeelde, maar omdat er op die manier een contact met mensen mogelijk was. Contact waar ze voor haar gevoel al jaren verstoken van was. Een hotelletje was vast daar wel te regelen, en ze had per slot van rekening haar oude JeugdHerbergPas nog.

Uitgegeven ergens in 1939, toen ze op fietsvakantie naar Italie wou gaan. Halverwege Duitsland was het iets verstandiger om zo rap mogelijk maar naar huis terug te gaan. Haar vriendin uit die tijd vond het minder spannend om huiswaarts te keren en is bij de Italiaanse grens doodgeschoten.
Kortom, mijn oma had een goede keus gemaakt, maar was dus nog nooit in Rome geweest.

Een Weduwe van bijna 80 in de Eurolines bus is natuurlijk dikke pret. Zij mocht zelfs op de chauffeurs plek slapen. En alle jaren van opgekropte stilte werden in vloedgoven van verhalen over de medepassagiers uitgestort. Meestal tot vermaak, een enkeling ergerde zich, maar zoals mijn oma zei: 'had hij het vliegtuig maar moeten nemen'.

Ik vond het geweldig om te horen. En een beetje trots ook wel. Mijn tip om er eens uit te gaan had ze duidelijk aangenomen.

Iin Rome aangekomen was het een feest, de eerste twee dagen is ze zelfs nergens wezen slapen, koffers in een kluisje op het station, en gaan als een puber. Wat ze natuurlijk ook was, alleen ietsje ouder.
Vanuit een hotelletje ergens in een achterbuurt belde ze me nog eens op. Hoe het nu met ons ging. Met haar alles goed hoor. Leuke mensen, mooie stad. Dag !

Een week later belde ze weer op. Begon toch wel een beetje moe te worden van al dat lopen, maar had een geweldige tijd gehad. Met ons alles goed ? Ze was nu toch maar naar de jeugdherberg gegaan, waar ze natuurlijk eerst werd uitgelachen. Maar het tonen van haar kaart gaf haar toegang. Gratis. Op voorwaarde dat ze 's avonds verhalen moest vertellen. Gratis was het steekwoord, en haar mond was nog niet moe.
En geloof het of niet, maar de hele zaal was vol met jeugdige globetrotters, die misschien uit pieteit, misschien heimwee, luisterden naar wat mijn oma allemaal oprakelde. Jaren lang kreeg ze nog kaartjes van deze mensen, en ook de jeugdherberg stuurde elk jaar met haar verjaardag een kaartje. Bijzonder.

Thuis viel ze even in een diep gat. Een leeg huis, vol spullen en dingen die ze eigenlijk niet wou, maar ook niet weg kon doen. Behalve de persoonlijke dingen van mijn opa, die gingen redelijk rap de vuilnisbak in. Haat was het niet, afkeer ook niet, maar wrokkigheid. Op alle gemiste kansen, op een leven met iemand die eigenlijk niet de ware was. Het ruimen van personalia leek haar een goede remedie. En de Neckerman leegkopen. Wat een troep heeft ze in huis gehaald zeg !

Ze vond een baantje bij een museum, daar was zeker waardering naar haar toe. De rondleidingen die zij mocht geven werden steevast beter gewaardeerd dan die de anderen. Maar ze had dan ook de tijd.

Minder tijd voor persoonlijke dingen als eten en drinken, en hinderlijk genoeg schoonmaken. Niet dat ze vies werd hoor, maar ze vond het zonde van haar tijd. En eten maken had ze heel haar leven gedaan, dus nu even niet.
Na enig aandringen mijnzerzijds heeft ze dan toch maar een schoonmaakster in huisgehaald. En ging ze met vriendinnen op AquaGym. Zwemmen, dus.

Het schoonmaken van het grote huis, het zwemmen, het museum, en natuurlijk ik. Haar oudste kleinkind. Ze had genoeg te doen, en we zagen elkaar zeer regelmatig. Zij kon niet met haar kinderen opschieten, maar wel met mij.
Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat mijn tante zo maf als een deur is. Werkelijk, daar ga ik nog wel eens een blog over doen. Kostelijk !

Een heleboel dingetjes in huis begonnen af te takelen, die kon ik nog wel repareren. Elke keer als ik langs kwam had ik een tubetje superlijm mee om gevallen kopjes, gebroken zeepbakjes en defecte lampenschakelaars te maken.
Het viel me niet eens op dat er eigenlijk steeds meer kapot ging. En dat mijn oma er steeds minder om gaf.

Toen ze op een dag bij ons aanbelde wist ik eigenlijk dat het niet goed ging. Ik ben met haar naar het ziekenhuis gegaan. Een TIA. Kleine hersenbloeding, niets bijzonders, hoort erbij.

Mijn oma vond het WEL bijzonder. En rottig. Haar mond was een beetje scheef, en praten ging echt moeizamer. Ook was lopen minder eenvoudig. Ik heb haar naar huis gebracht, pillen van de dokter erin gepropt, en haar in bed gelegd. Als een hondje ben ik aan haar voeteneinde gaan liggen slapen, ik vond het ook niet Niets Bijzonders.

De volgende dag kwam een vriendin van haar bij haar logeren, kon ik tenminste weer werken. Maar twee dagen later was mijn oma weer alleen. Niks aan de hand hoor, en hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Toen ze dit meer dan eens per dag vroeg heb ik haar huisarts gebeld en aangeraden eens langs te gaan. Die avond lag mijn oma in het ziekenhuis. Geen pil meer aangeraakt sinds haar tia, en nu was er duidelijk iets aan het kapot gaan.
Haar hoofd was op. Haar lichaam was op. Haar hersens konden niet meer aan haar ingewanden vertellen hoe het werkte. Ze kon eigenlijk niets meer vertellen. Eigenlijk had ze geen zin meer nu het niet meer gewoon lukte. Nu het gewoon niet meer lukte.

Beleid is hinderlijik, de artsen moeten levens redden. En verpleeghuizen kunnen mensen nog huisvesten als ze kasplant zijn. Dat leek ons niet zo'n hele goede optie

Samen met de fysiotherapeut en mijn oma zijn we bij de artsen geweest. En er was er een die het wel aandurfde. Die inzag dat als het zo moest dat er geen leven meer overbleef. De rest distantieerde zich en vond het onwaardig. Dood ging ze toch wel.

Ik kreeg nog een telefoontje van haar. Hoe het met ons ging. Met haar ging het goed.
Ik ben als een scheet naar het ziekenhuis gegaan. En heb haar hand vastgehouden toen ze stierf.

En ik was zo blij. Mijn oma heeft vier keer in een ziekenhius gelegen: twee kinderen, een gebroken arm en haar dood. Mooie score.

Maar haar telefoontje mis ik heel soms nog wel eens hoor !