de klootzak

Door MsD op woensdag 14 juli 2010 10:45 - Reacties (67)
Categorie: blabla, Views: 7.412

Arthur was een klootzak. Vroeger toen we klein en onschuldig waren noemden we dat een klierjongen. Maar ook toen was het gewoon een klootzak.
Uiteraard was ik het slachtoffer. Ik was namelijk een sulletje, solitair ingesteld, afwachtende houding en mensenschuw. Tegenwoordig zou ik in alle trajecten van autisme gerelateerde aandoeningen mee moeten lopen. Maar dat was toen niet. Gelukkig maar, anders had ik nu geen verhaaltje.

Arthur was dus een klootzak. Zo'n zuiger die je in een sloot duwde als hij langs je liep. Die altijd een zakje met fietsventieltjes had. Mijn fietsventieltjes. Die het flikte om in je boterhambakje te pissen, een steen in een sneeuwbal tegen je kop aan te gooien (dank voor drie hechtingen) en meer van dat soort klierjongetjesstreken.
Klinkt leuk als derde persoon, maar als lijdend voorwerp in het verhaal was het beduidend minder aangenaam.

En op de een of andere rare manier kom je ook niet zomaar van dit streken af. Natuurlijk ben je rationeel (10 jaar en rationeel, wauw) en zeggen je ouders dat je hem moet negeren, maar de praktijk is dat je een groot gedeelte van je jonge leven vastzit aan een klootzak. Die altijd heel erg sterk is. En ik natuurlijk niet.

En op een dag had Arthur nog wat vriendjes meegenomen, want hij moest en zou opscheppen hoe stoer hij kon zijn tegen mij. En dat lukte hem goed. Een bloedneus later was het geklier weer over, en ik kon weer naar huis. Mijn moeder maakte er al geen heisa meer over, die was met andere dingen bezig. Dus ik trok mij terug op mijn kamer en fantaseerde de meest gruwelijke doden uit voor Arthur. En als ik er op terug kijk is het geen wonder dat ik een beetje een aparte kijk op leven en dood heb. Wat ik als 10 jarige heb verzonnnen was niet mals.

Het nadeel van Arthur's laatste actie was natuurlijk dat ik nu helemaal overgeleverd aan de hyena's was. Tijd voor actie, dus. Fantasierijk als ik was bedacht ik prachtige werktuigen om van me af te slaan. Maar ik vermoed dat mijn juffen en meesters het minder geslaagd vonden als ik inderdaad met mijn 'knuppel met 12 spijkers' of mijn 'elastieken bal met 100 naalden' op school zou komen aandraven. Dus tijd voor vechtsporten.
Geld om werkelijk op Nin-Jitsu, Full contact Karate, Extreem boxen of sluipmoordenaarsles te gaan was er niet. Dus werd ik Samoerai, ook leuk !

Een zwaard had ik zo in elkaar geknutseld van een stok met ons grote huishoudmes en een rolletje plakband, een sok met zand erin als extra wapen, en trappen en slaan kon ik mooi op mijn kamer oefenen.

Dus, op een mooie woensdagmiddag was het zover. Arthur had al duidelijk laten blijken dat mijn hoofd er na school van af ging om paling mee te vangen. En eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik daar aardig tegenop zag.

Tijd voor sluiproutes naar huis. Maar dat mocht niet baten. Ook omdat er maar twee wegen naar huis waren, of een uur omfietsen. Dus ik gokte verkeerd. En daar stond Arthur. Met zijn vriendjes. Wel 5. En ik begon het nutteloze van mijn actie in te zien. En kreeg een klap in mijn gezicht die heel erg zeer deed. En toen een stomp in mijn buik, een schop tegen mijn schenen en een knal met een stok op mijn hoofd. En dat deed echt zeer, en ik voelde ook bloed.
En ik bedenk me niet langer, haal uit en schop Arthur zo hard in zijn ballen dat iedereen het hoorde kraken.

Dat was mijn gelegenheid om te bedanken voor het gezelschap en me met gezwinde spoed me naar huis te begeven. Alwaar mijn moeder het nodig vond om toch even via de dokter te gaan. En hoe gezellig, ook Arthur was daar, met zijn moeder. Onze moeders schenen elkaar te kennen, maar geen vriendinnetjes te zijn, een onderkoeld groetje deed het hem voor mij.

Het bleek dat er zeker 1 bal van Arthur minstens defect was. En het gehele onderwerp reproductie was iets waar in een later stadium zeker onderzoek naar verricht ging worden. In vertrouwen vertelde de dokter mij dat Arthur hem had verteld dat een ongelukje op de fiets de reden van het doktersbezoek was. In vertrouwen deelde ik Dok mede dat ik misschien wel taai was, maar zeker niet om op te trappen. En voor het eerst kon ik mijn hele verhaal kwijt. Ik heb een uur bij de dokter gezeten en eindelijk mijn tranen en frustaties kunnen laten gaan. 10 jaar en zo'n verwrongen beeld van de maatschappij, dat belooft wat !
En ondertussen kreeg ik nog eens twee hechtingen in mijn hoofd en een dik verband om mijn been. Service van het ziekenfonds.

Het resultaat van mijn actie was dat ik niet meer werd geklierd door Arthur. Ik ben gewoon nog 1 keer in elkaar geslagen door zijn vriendjes, maar dat was redelijk halfslachtig, en stelde op een beetje pijn na niet zoveel voor.
Maar het leukste was dat ik nu eindelijk op Judo mocht. En dat was leuk. Vechten om de lol, stoeien met beleid en leren hoe zowel je eigen lichaam werkt als dat van een ander. Leren hoe je je eigen reacties en die van een ander kan inzien. En eventueel kan gebruiken om actie op te ondernemen.
En vooral, rennen. Ik heb leren wegrennen op Judo. Conflict beheersings techniek 1: wegwezen. Nuttige informatie !
En dat samen met een ietsje verhoogt zelfvertrouwen gaf een marginale betere start aan mijn pubertijd. Niet dat het heeft geholpen hoor, wat een drama, dat puberen zeg, jezus nog aan toe. Blij dat ik daar nu overheen ben (midlife crisis komt er al weer bijna aan.)

Het Leukste is eigenlijk dat ik heus nog wel eens geklierd ben, en situaties zijn ook nog wel eens uit de hand gelopen, maar nooit meer zo slepend als met Arthur.
Ik heb hem later nog eens gespoken op een schoolreunie, en inderdaad, hij was niet vruchtbaar, maar dat was uiteindelijk ook niet zo'n probleem. Want reproductie was in zijn relaties niet aan de orde. Op zijn 23e is hij overleden aan Aids, best vroeg. Ik kon er echter geen traan om laten, hij heeft mijn jeugd zo getekend dat ik het alleen maar fijn kon vinden dat hij dood was.
Maar een beetje wroeging zal ik ook alijd houden. Dit is een zeldzame actie van mij geweest die iemand de rest van zijn leven heeft getekend, en dat is niet helemaal zoals ik het zou willen. Maar ja, c'est la vie.

En zo heb ik dus een klootzak in zijn klootzak geschopt.

Liedje !

oma en opa

Door MsD op donderdag 10 juni 2010 15:51 - Reacties (39)
Categorie: blabla, Views: 4.524

Na de dood van mijn Opa kreeg mijn Oma de ruimte in haar leven die ze altijd had gezocht. De eerste actie die ze ondernam was een reis boeken. Niet naar Noorwegen waar ze al jaren kwam, Niet naar Tenerife, want daar was ze al zo vaak geweest met mijn opa. Nee, naar Rome. In een bus. Eurolines.
Niet omdat het goedkoper was, al vermoed ik dat dat wel een beetje meespeelde, maar omdat er op die manier een contact met mensen mogelijk was. Contact waar ze voor haar gevoel al jaren verstoken van was. Een hotelletje was vast daar wel te regelen, en ze had per slot van rekening haar oude JeugdHerbergPas nog.

Uitgegeven ergens in 1939, toen ze op fietsvakantie naar Italie wou gaan. Halverwege Duitsland was het iets verstandiger om zo rap mogelijk maar naar huis terug te gaan. Haar vriendin uit die tijd vond het minder spannend om huiswaarts te keren en is bij de Italiaanse grens doodgeschoten.
Kortom, mijn oma had een goede keus gemaakt, maar was dus nog nooit in Rome geweest.

Een Weduwe van bijna 80 in de Eurolines bus is natuurlijk dikke pret. Zij mocht zelfs op de chauffeurs plek slapen. En alle jaren van opgekropte stilte werden in vloedgoven van verhalen over de medepassagiers uitgestort. Meestal tot vermaak, een enkeling ergerde zich, maar zoals mijn oma zei: 'had hij het vliegtuig maar moeten nemen'.

Ik vond het geweldig om te horen. En een beetje trots ook wel. Mijn tip om er eens uit te gaan had ze duidelijk aangenomen.

Iin Rome aangekomen was het een feest, de eerste twee dagen is ze zelfs nergens wezen slapen, koffers in een kluisje op het station, en gaan als een puber. Wat ze natuurlijk ook was, alleen ietsje ouder.
Vanuit een hotelletje ergens in een achterbuurt belde ze me nog eens op. Hoe het nu met ons ging. Met haar alles goed hoor. Leuke mensen, mooie stad. Dag !

Een week later belde ze weer op. Begon toch wel een beetje moe te worden van al dat lopen, maar had een geweldige tijd gehad. Met ons alles goed ? Ze was nu toch maar naar de jeugdherberg gegaan, waar ze natuurlijk eerst werd uitgelachen. Maar het tonen van haar kaart gaf haar toegang. Gratis. Op voorwaarde dat ze 's avonds verhalen moest vertellen. Gratis was het steekwoord, en haar mond was nog niet moe.
En geloof het of niet, maar de hele zaal was vol met jeugdige globetrotters, die misschien uit pieteit, misschien heimwee, luisterden naar wat mijn oma allemaal oprakelde. Jaren lang kreeg ze nog kaartjes van deze mensen, en ook de jeugdherberg stuurde elk jaar met haar verjaardag een kaartje. Bijzonder.

Thuis viel ze even in een diep gat. Een leeg huis, vol spullen en dingen die ze eigenlijk niet wou, maar ook niet weg kon doen. Behalve de persoonlijke dingen van mijn opa, die gingen redelijk rap de vuilnisbak in. Haat was het niet, afkeer ook niet, maar wrokkigheid. Op alle gemiste kansen, op een leven met iemand die eigenlijk niet de ware was. Het ruimen van personalia leek haar een goede remedie. En de Neckerman leegkopen. Wat een troep heeft ze in huis gehaald zeg !

Ze vond een baantje bij een museum, daar was zeker waardering naar haar toe. De rondleidingen die zij mocht geven werden steevast beter gewaardeerd dan die de anderen. Maar ze had dan ook de tijd.

Minder tijd voor persoonlijke dingen als eten en drinken, en hinderlijk genoeg schoonmaken. Niet dat ze vies werd hoor, maar ze vond het zonde van haar tijd. En eten maken had ze heel haar leven gedaan, dus nu even niet.
Na enig aandringen mijnzerzijds heeft ze dan toch maar een schoonmaakster in huisgehaald. En ging ze met vriendinnen op AquaGym. Zwemmen, dus.

Het schoonmaken van het grote huis, het zwemmen, het museum, en natuurlijk ik. Haar oudste kleinkind. Ze had genoeg te doen, en we zagen elkaar zeer regelmatig. Zij kon niet met haar kinderen opschieten, maar wel met mij.
Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat mijn tante zo maf als een deur is. Werkelijk, daar ga ik nog wel eens een blog over doen. Kostelijk !

Een heleboel dingetjes in huis begonnen af te takelen, die kon ik nog wel repareren. Elke keer als ik langs kwam had ik een tubetje superlijm mee om gevallen kopjes, gebroken zeepbakjes en defecte lampenschakelaars te maken.
Het viel me niet eens op dat er eigenlijk steeds meer kapot ging. En dat mijn oma er steeds minder om gaf.

Toen ze op een dag bij ons aanbelde wist ik eigenlijk dat het niet goed ging. Ik ben met haar naar het ziekenhuis gegaan. Een TIA. Kleine hersenbloeding, niets bijzonders, hoort erbij.

Mijn oma vond het WEL bijzonder. En rottig. Haar mond was een beetje scheef, en praten ging echt moeizamer. Ook was lopen minder eenvoudig. Ik heb haar naar huis gebracht, pillen van de dokter erin gepropt, en haar in bed gelegd. Als een hondje ben ik aan haar voeteneinde gaan liggen slapen, ik vond het ook niet Niets Bijzonders.

De volgende dag kwam een vriendin van haar bij haar logeren, kon ik tenminste weer werken. Maar twee dagen later was mijn oma weer alleen. Niks aan de hand hoor, en hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Hoe gaat het met jullie ?

Toen ze dit meer dan eens per dag vroeg heb ik haar huisarts gebeld en aangeraden eens langs te gaan. Die avond lag mijn oma in het ziekenhuis. Geen pil meer aangeraakt sinds haar tia, en nu was er duidelijk iets aan het kapot gaan.
Haar hoofd was op. Haar lichaam was op. Haar hersens konden niet meer aan haar ingewanden vertellen hoe het werkte. Ze kon eigenlijk niets meer vertellen. Eigenlijk had ze geen zin meer nu het niet meer gewoon lukte. Nu het gewoon niet meer lukte.

Beleid is hinderlijik, de artsen moeten levens redden. En verpleeghuizen kunnen mensen nog huisvesten als ze kasplant zijn. Dat leek ons niet zo'n hele goede optie

Samen met de fysiotherapeut en mijn oma zijn we bij de artsen geweest. En er was er een die het wel aandurfde. Die inzag dat als het zo moest dat er geen leven meer overbleef. De rest distantieerde zich en vond het onwaardig. Dood ging ze toch wel.

Ik kreeg nog een telefoontje van haar. Hoe het met ons ging. Met haar ging het goed.
Ik ben als een scheet naar het ziekenhuis gegaan. En heb haar hand vastgehouden toen ze stierf.

En ik was zo blij. Mijn oma heeft vier keer in een ziekenhius gelegen: twee kinderen, een gebroken arm en haar dood. Mooie score.

Maar haar telefoontje mis ik heel soms nog wel eens hoor !

weertje

Door MsD op donderdag 29 april 2010 15:30 - Reacties (16)
Categorie: kinderen, Views: 3.465

Ik zit lekker in de zon, de kinderen in de tuin aan het doen wat kinderen horen te doen. Lekker een boekje erbij, af en toe een emmer water naar een kind mikken. Lekker.

Ik kijk naar mijn jongste, 5 maanden nu, en bedenk me dat dit mormeltje over een jaartje ofzo ook zo lekker kan ravotten. Grote broer (3,5 jr) springt weer eens van grote hoogtes in de zandbak, rolt een keer om, rent naar ons toe, knuffelt zijn zus, en geeft mij ook een dikke zandzoen.

Vanavond iedereen douchen, denk ik vaag op de achtergrond, terwijl ik het zand uitspuug, het meisje afstof, het jochie een beker water geef.

Maar die poging mislukt, het water gaat vrolijk over ons heen. Een brei van verse pootaarde met zand, takjes en bloemblaadjes, en een sokje (?) wordt vakkundig in mijn nek gestort.
Ik grabbel wat prut uit mijn t-shirt, wrijf er wat peuterharen mee in, en denk dat dat douchen maar ietsiepietse eerder moet.

De jongste vind het geweldig, en ligt een partij te hinniken. Dat is natuurlijk olie op het vuur voor de oudste, oftwel, modder op de baby.
Raar genoeg doet hij het alleen op haar voeten. Prima, ik zeg er ook maar niet teveel van. Zelfregulering zolang het kan, en soms gaat dat goed. Over een minuutje maar even een korte pauze inlassen om tot rust te komen, voordat de zooi uit de hand gaat lopen.

Ik pak mijn boekje op, en zie dat het nu echt een pulpgeval is geworden. James Haddley Chase is al geen echte literatuur, maar nu is het zelfs geen stuiver meer waard. Goede keus. Nooit een boek mee naar buiten duurder dan gratis.

Ik klop de laatste restjes modder uit me,spuit ons even schoon en zet een lekkere beker water voor ons neer, met een rijstewafel. Met niks erop, want dan plakt er alleen maar zand op, schijnt.
Ik roep hem erbij, merk dat de kat daar ook op reageert, dus ook even wat kattenknabbels. Terwijl het jongetje de kat voert met knabbels, en zichzelf met een rijstewafel, verschoon ik even het meisje, en pak de peren/banaan/appel prut die ik net heb gemaakt. En een extra appel. En nog meer water, want de kat drinkt nu uit mijn beker.

Ik sjok lekker naar buiten, pak een stoel en ga een klein meisje volproppen met gemalen fruit. Vol verwondering kijk ik hoe er een gigantische hoeveelheid naar binnen gaat. En blijft. Een wonder.
Zoonlief besluit dat hij dat ook kan, en na enige pogingen gaat er zowaar ook een hapje wel in haar mond. En dat was ook wel genoeg. Na het opeten van zijn appel mag hij de rest.

Ik besluit dat het tijd voor een middagdutje gaat worden voor dat kleine meisje dat weliswaar vol bewondering naar haar grote broer kijkt, maar de oogjes zijn al minder groot dan een uurtje terug. Lekker slapen.

Ik loop met haar naar boven, kijk nog even vertederd uit het raam. En zie hoe er een kat op een hoofd wordt gezet.
En dat mag, kat vind zoonlief leuk. En dat vind ik weer leuk. Maar het verbaast me af en toe wel. Een groot gedeelte van onze kennissenkring heeft wel één of meerdere littekens van dat beest. Maar hij is dus ook erg lief.

Ik mik de uk in bed, brul even een slaapliedje, en kan weer lekker naar buiten.

Ik zie dat er nu ook voor hem boekentijd is gekomen, een hele bieb aan boeken ligt in een kring op de grond, en hij in het midden, van elk boek een beetje lezen.

Ik hoef nog steeds niet in te grijpen, alles gaat goed.

Ik zoek de kat nog even op, aai over zijn koppie. Een intens ontspannen gevoel.

Samen lezen we wel 3 boekjes, die met die mol en de poep blijft lachen. Ouders onder ons weten genoeg :-)

Voor we er erg in hebben wordt de baby weer wakker, we doen een wedstrijd wie het eerst bij haar is om een zoentje te geven, uiteraard verlies ik. Even een dikke appel/peer/banaan poep verschonen, en dan is het tijd voor melk. Of ik dat even in alle rust mag doen, en dat mag, maar pas nadat hij de eerste slokken aan zijn zusje heeft gegeven. En terwijl ik allerlei liedjes over sinterklaas voorbij hoor gaan, het is bijna mei, maar goed, prop ik een grote fles melk in mijn dochter. Zonder ook maar een druppel te morsen (applausje !) slobbert ze alles op. Een hele dikke boer en bijpassende scheet later mag ze weer lekker op het kleed met blokken spelen. En wat een feest, broerlief gaat torens maken. Maar wel van grote LEGO, duplo dus. En ze worden weer hoog, en ze vallen weer om en we hebben dikke pret.

Als ik besluit dat het tijd is om eten te gaan maken hoort de hele buurt dat we pasta gaan eten, naar het schijnt.
Goed idee, lekker een pasta salade, veel groentes, altijd goed met warm weer.
Samen snijden we alles in min of meer kleine stukjes, rossen alles in een schaal, en eten de helft alvast op, stel je voor dat mama zometeen alles op eet zeg ! en gaan nu maar eerst even lekker douchen. Lekker met zijn drietjes douchen en badderen tot we helemaal glimmen. Ik hoor mijn vrouw al thuis komen, die direct doorloopt naar de douche, ons even fijnknuffelt, en ook onder de douche stapt.

Terwijl ik mijn dochter aankleed worden de geluiden onder de douche van dermate aard dat ik toch even een korte blik moet werpen.
Laten we zeggen dat een watersnood OOK binnenshuis kan plaatsvinden. Meer woorden wil ik er niet aan kwijt.

Ik zet mijn dochter lekker in haar hangstoeltje, een één of ander gaar knuffelbeest in haar handen, en dek de tafel af.

Als mijn vrouw en zoon naar beneden komen zijn ze allebei lekker loom, tammetjes en hongerig.
Het eten smaakt geweldig, en na een uurtje is het tijd om af te ruimen. Helemaal vol, aldus mijn zoon, die het niet kan laten nog snel even de restjes paprika van de grond te rapen.
Al knabbelend gaan we naar boven, rennen weer naar beneden, helemaal de nachtzoen vergeten !
Na een tien minuten vind ik het wel welletjes, en vraag maar eens of we nu dan naar boven zullen gaan. Halverwege mijn zin is hij al op de trap.

Snel de kleren uit, pyama aan, tanden poetsen, en dan een mooi verhaaltje lezen.
Ik doe een halfslachtige poging om iets anders dan de krokodil die wel een kindje lust te willen lezen, maar wordt gestoord door de kat.
Die heeft een merel te pakken, en deponeert 'm vrolijk op mijn zoons kussen.

Dit vraagt om een verantwoorde aanpak, niet teveel dood en bloed, geen verhalen over krokodillen erbij betrekken en tijgers zijn wel lief, denk ik nog.
Maar mijn zoon verteld al dat die vogel dood is, en dat dat niet erg is, want dat doen poesjes, en de onze zeker, en krokodillen kunnen ook heel hard bijten, maar dat is ook niet erg want dan moet je gewoon even weg zijn.

Gerustgesteld lopen we dat verhaaltje nog even af, en geef hem een hele dikke knuffel, en die vogel mogen we morgen in de tuin begraven. Echt waar, in een kistje.

En dan valt hij in slaap, en ik hoor mijn vrouw de jongste naar bed brengen.

Ik loop naar beneden, gef mijn vrouw een knuffel en schurk lekker tegen haar aan met een goed boek en een kopje thee.

En ik vertel dat ik me af en toe verbaas over 3 jarigen. En ook over baby's.
Maar vooral over de zelfredzaamheid die ontwikkeld wordt. Een beetje sturen in plaats van corrigeren, begeleiden en helpen inplaats van aangeven.

Dit zijn de dagen die ik koester, en goed in gedachten hou als we weer eens ruzie om een stuk wortel maken. Als er met blokken tegen hoofden gegooid wordt, en het eten niet blijft zitten waar het hoort. En dat kan zomaar morgen alweer zijn. Blijft lachen met kinderen.

Ik ben eigenlijk heel trots op papa zijn.

(ook om 4 uur 's nachts, als er een brakend kind aan je bed staat, terwijl je zelf net een kwartier boven de plee hebt gehangen, trots, maar heel even niet heel gelukkig).

Eind van de avond de baby nog even voeden, en dan zelf ook lekker naar bed. Even de ontbijtspullen klaar zetten, en een laatste kopje thee.

Stilletjes even de kinderen bekijken, voorzichtig dat ene voetje ook onder de dekens stoppen, een laatste aai over twee hoofdjes.

Lekker slapen. Lekker weer.

computerellende in 2 bedrijven

Door MsD op vrijdag 16 april 2010 23:00 - Reacties (10)
Categorie: computers, Views: 3.578

Edit:titlefix, is ietsie beter zo :-)

1992
[publiek komt binnen in huiskamer]
[Vage Kennis (VG) zit achter computer te vloeken.
Ik als computerAlleswetende (IA) kom binnen met koffertje alwaar allerlei computer gerelateerde dingen in zitten (kauwgom en oploskoffie).]

VG-Godverdeshit! doet dat ding het weer niet!
IA-Heee, Karel ! alles goed kerel ? haha.
VG-Ach dikke kut man, klote dingen die computers.
IA-Hmm, lekker een biertje zou er wel ingaan joh !
VG-Ach stik er toch in !
IA-Hé, ik loop even naar je koelkast hoor. Enne, wat is er dan mis met dat ding van jou ?
VG-Ach, dat typhusding crasht bij echt alles wat ik doe, alstie al aan gaat.
IA-Ja, dat kan gebeuren hé, hoe oud istie nou eigenlijk ?
VG-Uhhhhm.
IA-Jahhhhaaaaaa, en heb je 'm ooit schoongemaakt ?
VG-Je bedoelt dat diskcompressie en de fragmetiet ofzo ?
IA-Nee, schoonmaken. Als in stof eruit, kattenharen eruit, vet eraf.
VG-???
IA-En je frituurpan ergens anders neerzetten.
IA-en je kattenslaapplek op je computerkast is ook niet zo goed hoor.
VG-Ja hallo zeg ! waar moet ik dan me eten maken, in de keuken zeker, daar kom ik nooit.
VG-Behalve om te pissen en te bieren.
VG-en waar de fuck moet die klotekat dan slapen, vertel me dat eens ?
IA-Hatsjoe. Hé, volgens mij staat mijn fiets nog niet op slot, even checken hoor.

[IA gaat af, haastig een slokje bier uitspugend, uitglijdend over kattenkots,)

199?
[Entree in Designwoonkamer]
[Bekende Kennis (BK) wil dolgraag video editten, en heeft een heleboel geld over voor een nieuwe computer
Ik als Zelfverklaard Ervarings Kundige (ZEK) mag een advies uitbrengen, oh joepie]

BK-jaaa, ik zat dus te denken aan een Matrox video-editing kaart, die ene van 2500 gulden, die leek me leuk. Dat samen met een Intel processor, want die zijn snel, en een 17 inch dual monitor setup.
ZEK-neem toch een Mac joh. doen ze toch op die academie van jou ook, krijg je alle ondersteuning die je wilt, veel handigerder. Waar staat je bier, trouwens ?
BK-Oh, bier, ik heb nog wel rosé, ok ?
ZEK-gadver, doe maar.
BK-En ook wil ik 2 Giga in mijn computer, anders is het niks, en drie harde schijven. met een reet.
ZEK-Raid. Neem nou een Mac, krijg jij nog korting op ook.
BK-En Pinnacle dan, die is ook duur, moet wel goed zijn. En is 19 inch nog wat , of niks ?
ZEK-Iedereen doet dat op een Mac, dat is niet zomaar, denk nou eens na man, heb je ook whisky ?
BK-Alleen 14 jaar oude, ok ? Maar ik wil me toch onderscheiden van de rest, iets bijzonders, boven het maaiveld uit, weet je wel ?
ZEK-nee, en lekkere whisky man. Neem toch een Mac. Jij gaat anders spijt krijgen. Wat voor een pc heb je nu eigenlijk?
BK-Geen, hoezo?

[ZEK gaat af, licht schokkend van ingehouden tranen en lachen, de fles whisky onder zijn arm meenemend, en uit de kast nog snel een slof sigaretten meesnaaiend.]

[Drie weken later]
BK-Ja, die nieuwe computer waar we het over hadden...
ZEK-Heb je nog bier ?
BK-Whisky ? dat ding dat doet het nauwelijks, veel framedrops, en als ik de tweede monitor aanzet gaat de eerste uit, en de tv aansluiting doet het niet, en de harde schijven maken ook lawaai.
ZEK-op een Mac ? Doe maar een dubbele.
BK-nee, man, een p3 Intel, 512 Giga en wel twee harde schijven van 80 elk ! en een Matrox van 2700 gulden erin.
ZEK-Poeh hé, lekkere whisky man ! Geen Mac ?
BK-Nee man, die computerman zei ook dat ik beter voor iets kon gaan wat upkreeden en waar alles mee kan.
ZEK-en wat zei de academie ervan ?
BK-Dat ik de software zelf moet aanschaffen, heb jij Premiere nog liggen ? En hoe neem jij geluid op ?
ZEK- Ja en doe ik niet. Waarom geen fucking Mac. Ben je direct klaar, en wordt je minder opgelicht dan nu.
ZEK-heeft dit gekost ?
BK-12000 gulden.
ZEK-whisky !

[Gaat proestend af, neemt ondertussen nog snel een slof sigaretten mee, en nog een flesje whisky]


P.S, geen Mac/pc discussie, please, will be deleted.

opa en oma

Door MsD op donderdag 15 april 2010 00:14 - Reacties (37)
Categorie: blabla, Views: 5.174

Ik zit met mijn opa in de tram. Dat is een speciaal uitje, in mijn stad zijn geen trams, en dit is de manier van opa om mij zijn stad te laten zien. En te laten horen. Opa vertelt graag, en kan dat ook goed. En ik luister wel, dat kan ik goed.
Het is spannend om opa verhalen over de oorlog te laten vertellen, dan komen de bravoure stukjes boven, en ook de pijnlijke stiltes. Hoe zijn vader de oorlog niet door kwam is nog een verhaal, hoe de vrouw waar hij erg veel van hield ook dood ging is een stilte. Dat hij toch uit liefde met mijn oma is getrouwd is niet geheel de waarheid, maar ik vind het wel goed. Het zijn namelijk mijn opa en oma. Opa vertelt en ik luister. Over de gebouwen die kapot waren, over Duitsers die onterend met de stad omgingen, over vrienden die geen vrienden waren, over het leger toen, en over zichzelf als soldaat. En ik luister. Want dat kan ik goed.

En we zitten in de tram, en de tram rijdt door een mooie stad. Samen met opa eet ik een appeltje. Hebben we voordat we weggingen nog geplukt van de appelboom in de tuin. De peren doen het dit jaar niet zo goed. Hoor ik voor het derde opeen volgende jaar.
Maar de appels doen het steeds beter. En het zijn lekkere appeltjes die we hebben geplukt. Oma is nu de appelmoes aan het maken, voor als we terugzijn bij het eten. Oma kookt natuurlijk altijd. Opa heeft dat welgeteld één keertje gedaan, toen oma een dagje weg moest wegens iets belangrijks. Het huis was een bende. Opa kon niets in de keuken behalve afwassen. Voor de show een beetje vlees snijden, maar eerlijkheidshalve, oma deed dat beter.
Oma kookt gezond, niet teveel vet en zout, en lekker veel groentes. Ik vind alles best, ik eet wel.

Als we thuis komen van een lange rit in de tram ruikt het huis naar eten. Een stukje vlees, speciaal voor mij een biefstukje. En van die lekkere groentes van het winkeltje, die zo onbespoten zijn dat de wormen lachend je kropje sla uitkruipen. En volkorenpasta.
Ik vind alles best, ik eet wel, dat kan ik goed.

Opa is Nederlands Hervormd, dus er wordt gebeden. En ik luister. Het duurt natuurlijk altijd even, maar ik vind het nooit onprettig om te horen. Het is iets dat erbij hoort, en in vind het wel bemoedigend dat dit altijd zo is. Er veranderd op het oog nooit zoveel hier. Maar elke keer als ik weer kom zijn ze weer iets ouder, en staan er meer potjes met medicijnen op de kast. En elke keer is er iets meer commentaar op mij, op mijn ouders, op mijn school. Elke volgende keer ben ik ook iets ouder.
Toch is het nooit onprettig, eerder zijn ze nieuwsgierig naar mij en mijn omgeving. Benieuwd naar mijn houding in het leven, en soms als ik vertel zie ik twinkeltjes in hun ogen. Ik zie hun jeugd voortgaan. En ik zie hun gemiste kansen met elkaar, en ik zie dromen die ze hadden. Dromen die nooit werkelijkheid konden worden, niet samen.
Maar ik zie ook dat ze zich erbij hebben neergelegd dat dat de kansen waren die nooit meer zullen zijn, de kansen die waren. Geen wroeging.
Ik zie zelfs een beetje liefde. Liefde die is gegroeid, niet zonder slag of stoot. Daarvoor heb ik teveel naar alle verhalen geluisterd. Maar bovenal zie ik twee oude mensen die nu een kleinkind proberen te helpen. Met liefde voor mij, en een zekerheid te bieden die ik thuis niet heb.

Tijdens een vakantie bel ik ze op, opa is jarig, dus een belletje is wel zo lief.
Oma neemt op, en verteld dat opa dood is. Ik ben niet verbaast, breek mijn vakantie af, en ga naar hun toe. Opa ligt gewoon thuis, in een gewone houten kist, ab-so-luut geen spaanplaat. En ook geen rare toeters en bellen.
Eerst eten we. Speciaal voor mij een biefstukje, met lekkere groentes, van het winkeltje. En jonge aardappeltjes. Ik vind alles best, en eet bedaard.
Na het eten ga ik in de kamer zitten waar opa is doodgegaan, en nu ligt. Het enige geluid komt van de bus die vlak voor het huis stopt, en de koeling in de kist, anders bederft opa. Ik zit een uur, en denk rustig na over mijn opa, en kom tot de conclusie dat dit een super opa was. Ik heb niet heel veel referentie materiaal, de andere opa ging dood toen ik 5 was, dus dat telt niet zo. Maar dit was een leuke, maar ook een goede opa. Een zacht kusje op zijn wang, dat is het minste dat ik nog kan doen.

Een begrafenis zonder opsmuk, veel emotie, verdriet om zijn verscheiden, niet zijn dood. Na twintig jaar ziekte ben ik hooguit opgelucht. Het was een drukke begrafenis.

En toen liepen we weer naar huis, het huis van oma. En daar viel me eindelijk op dat de perenboom was omgevallen. En de appelboom was bladloos.

Nooit meer appelmoes met appeltjes van deze appelboom. Dat zou ik misschien wel het meeste missen. In de regen appeltjes plukken, om ze mooi te schillen bij de openhaard.
Luisterend naar de mooiste verhalen van opa.

Eigenlijk stierf er toen ook een beetje geluk in mij.